ADAM   CZERNIAWSKI

POEZJE

NIESKOŃCZENIE

Człowiek zastanawia się czy jego życie przypomina ogród angielski porą jesienną mozaikę miłości i lęku tkaninę w której przewija się nić błękitna mapę w odwzorowaniu Merkatora pokreśloną grubymi kredkami gruzy jakiegoś osiedla zamazany portret rodzinny prześwietloną mgławicową kliszę potarganą rybacką sieć w lustrze widzi twarz której nie poznaje i nie wie który wizerunek jest trafny żyje jeszcze i żyć może długo 1990

POEZJA I DOBROBYT

Po mojej śmierci ludzie też będą żyć i umierać będą wierzyć i wątpić kochać i zdradzać zamyślać się nad celem istnienia początkiem i końcem wszechświata będą w swym gwałtownym stuleciu uparcie badać i podziwiać naszą epokę dobrobytu pokoju rozumnych rządów poezji urodzajów i słonecznych dni 1994

TAJEMNICA

T. R. Poecie czasem się zdaje że dotknął myślą okiem palcem tajemnicy Wtedy powstaje wiersz Czy jest jej opisem czy z niej wybłysnął czy też sam jest ciemnością? Ale poeta któremu się zdało że zbliżył się do misterium w rzeczywistości wszedł w światło sam stał się jasny oślepił stojących zbyt blisko XII 1987

NA POWRÓT MUZ

Przyszły z pól już sytych mlecznym mrokiem trzy może dwie; kojarzyły się z konturami sosen i zaśpiewów przeobrażały w porywisty wiatr bladą poświatę przedsennego nieba. Już ich nie widzę a na kartce z trudem odczytuję: Jesteś tu 27 lipca 1991 roku przytomny choć zatrwożony; zaznacz tę chwilę, zanotuj. Czas w tobie płynie wpada do wód nieistnienia w których się zagubisz; zostaw ślad może ktoś zbłąkany wieczorem tu znajdzie schronienie; zostaw w oknie światło.

OBUDZIŁAM SIĘ WCZORAJ O WSCHODZIE SŁOŃCA

I   i barwy budziły się ze mną wskrzesiłam fiolet, bursztyn, srebro, stal   Dzień marcowy piętrzy się narasta niebo odbite w tęczach stojących wód   chwytam w dłonie światło II Rysuję odcienie, schmurzenia, kształty maluję rozwodnione mgły choć brak mi płótna słów brak   W pamięci kreuję co zwiewne, pierzchliwe nie powróci nigdy III Teraz oddalona od obrazu wrzesień porównam z tym co utrwaliłam inna poświata liście złoci winem nasyca rdzą inaczej lśni rosa skośnie wschodem szyta Wracam do kanwy letniej która przywraca wiosnę na niej wije się jesień i przemija październik 1994

DZBAN

Sączy się światło przeszywa dzban dzban świat filtruje a sączy miód   Przez okno świat miód do dzbana leje dzban promienie dzieli i nagina   słodzą barwią usta dłonie czerwiec 1995

---

Adam Czerniawski (fot. Stefan Czerniawski)

Adam Czerniawski, ur. 1934 w Warszawie, mieszka w Walii. Poeta, prozaik, eseista, tłumacz. Ważniejsze publikacje: Poezje zebrane (1993) Fragmenty niespokojnego dzieciństwa (1995) Krótkopis (1998) Światy umowne (2001) Narracje ormiańskie (2003) Jan Kochanowski, "Treny" (2001) Cyprian Norwid, "Selected Poems" (2004) Tadeusz Różewicz, "They came to see a poet" (2004). Nagroda Poetycka Fundacji Kościelskich (1971); Nagroda W. i N. Turzańskich za całokształt pracy twórczej i translatorskiej (2000); Medal Fundacji Norwidowskiej "Za zasługi w upowszechnianiu twórczości Cypriana Norwida" (2004).

Copyright © 1997-2005 Zwoje