Wybór wierszy z tomiku:
Jerzy Illg, Wiersze z Marcówki. Wydawnictwo Znak, Kraków 2003.


Na późną wiosnę 2005


JERZY   ILLG


WIERSZE   Z   MARCÓWKI












* * *

Wieczorne chmury
pukały nocą w dach
ciężkimi kroplami.
Rano ogród obudził się
pod grubą narzutą śniegu,
choć już połowa kwietnia,
a na czereśni szczytują
nabrzmiałe pąki.



* * *

Zniknął i las, i góry.
Świat istnieje jedynie do płotu.
Za nim już tylko szelest ruchomej bieli.



* * *

Bezlistna jeszcze brzoza
biała w dwójnasób.
Sikorki strącają na siebie śnieg
z wyższych gałązek.



* * *

Wsypuje się we mnie
śnieg zmieszany z ciszą.
Niech tak będzie.





Wsypuje się we mnie śnieg zmieszany z ciszą.
(fot.   Andrzej Kobos)



* * *

Samotność przestraja myśli
na jasne, ściszone pasmo.
Kto mówi?



* * *

Na śnieżnym dywanie
wzlatuję nad nierealnymi drzewami.
Nie powstrzymają mnie miedze ni przecinki leśne.



* * *

Krople na gałęziach jodeł
niepoliczone.
Na czas napowietrznego lśnienia
Jestem z nimi.



* * *

Przydrożne rowy po dwóch dniach deszczu
zamieniły się w kryształowe strumyki.
Bukowe liście wyściełające ich dno
są doskonale obojętne,
nie skarżą się, nie jest im zimno.
Śpiewają cichy hymn nieistnienia
– poprzez płynną soczewkę
zapatrzone w niebo.



* * *

Mokra mgła zatapia wszystko.
W moich włosach
jest tyle samo wilgoci,
co w koronie tej sosny
zanurzonej, jak pędzel, w mleku.





Jerzy Illg, ur. 11 X 1950 w Poznaniu. Edytor, publicysta, krytyk literacki, dr nauk humanistycznych. W roku 1968 uczestniczy w pierwszych zlotach polskich hippies. W latach 1974-1983 pracownik naukowy i nauczyciel akademicki na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego. W stanie wojennym z przyczyn politycznych wyrzucony z UŚl, co dziś poczytuje sobie za uśmiech losu (wg oświadczeń władz "stanowi negatywny wzorzec osobowy" i "niewłaściwie oddziałuje wychowawczo", zaś władze te "nie widzą żadnej możliwości wyegzekwowania od niego właściwego realizowania zadań socjalistycznej szkoły wyższej"). Od 1983 redaktor, a od 1992 redaktor naczelny Społecznego Instytutu Wydawniczego Znak w Krakowie; specjalizuje się w organizowaniu spektakularnych promocji – happeningów intelektualnych.

Przed 1989 publikuje w pismach "drugiego obiegu" i emigracyjnych. W 1986 organizuje w swoim katowickim mieszkaniu międzynarodową konferencję o Milanie Kunderze, której pokłosiem jest tom Kundera. Materiały z sympozjum, Londyn, "Polonia Books", 1988. Publikuje szereg wywiadów, m.in. z Wisławą Szymborską, Czesławem Miłoszem, Andriejem Tarkowskim, Josifem Brodskim, Robertem Hassem, Lawrence'em Ferlinghettim, Tomasem Venclovą, Natalią Gorbaniewską, Antoninem Liehmem, Zofią Hertz, Kazimierzem Kutzem w pismach krajowych ("Res Publica", "Tygodnik Powszechny", "NaGłos") i zagranicznych ("Lettres Internationales", "Corriere della Sera", "Individualität"). Jako korespondent "Tygodnika Powszechnego" trzykrotnie uczestniczy w uroczystościach noblowskich w Sztokholmie (Brodski 1987, Heaney 1995, Szymborska 1996). Od 1990 do 1997 redaktor pisma literacko-artystycznego "NaGłos".

W 1996 wygłasza w USA wykłady o polskim ruchu wydawniczym, m.in. w Stanford University i University of California w Berkeley. W latach 1997 i 2000 jest organizatorem "Krakowskich Spotkań Poetów" pod egidą Biura Festiwalowego "Kraków 2000" i patronatem polskich noblistów. W 1998 organizuje w Honnold Library (Los Angeles) wystawę "Miłosz w obiegu niezależnym" podczas International Czeslaw Milosz Festival w Claremont McKenna College. W 2000 realizuje w USA film dokumentalny "Czarodziejska góra. Amerykański portret Czesława Miłosza" (reż. M. Zmarz-Koczanowicz), którego jest współscenarzystą. W 2002 zostaje prezesem Stowarzyszenia "Poezja i Muzyka", które w latach 2002, 2003 i 2004 współorganizuje wraz z University of Houston "Krakow Poetry Seminar" z udziałem 15 poetów amerykańskich i 15 polskich.

Opublikowane książki:


* * *


Od wydawniczych obowiązków i intelektualnych spotkań (prowadzonych w szkarłatnej marynarce), Jerzy Illg szuka ucieczki w bezpośrednim i samotnym kontakcie z Przyrodą.

Ilustrowany dawnymi rysunkami botanicznymi, wydany z wielkim smakiem tomik Wiersze z Marcówki otrzymałem od Niego z serdeczną dedykacją "... wielbicielowi drzew ..."

Krótka recenzja na tylnej okładce tomiku brzmi:

"Wiersze z Marcówki to zapis doznań, medytacji i olśnień przeżytych z dala od ludzi, w samotności i ciszy, dzięki której można odnaleźć utracony spokój, usłyszeć własne myśli i to, co mają do powiedzenia góry i trawy, drzewa i obłoki, wiatr poruszający skrzypiącymi okiennicami pustego domu i mgła wypełniająca las."
I takie rzeczywiście są.

Andrzej Kobos








Copyright © 1997-2005 Zwoje