LESZEK DŁUGOSZ

O BIOGRAFIACH RZECZY

Nuty Jesteśmy jak ptaki, które śpią w gniazdach Na pięcioliniach – Potrzeba tylko kogoś, kto by znał tajemnicę Naszego lotu

Leszek Długosz,   2005.
( fot.   Andrzej Kobos)

Fragmenty biografii domowego zegara Urodził się na bliżej nieokreślonym terytorium Niemiec (Wyglądał mniej więcej na rówieśnika radia). Można wyobrazić sobie ściany, gdzie zamieszkiwał Lokatorów, którym służył Ale brak jakichkolwiek szczegółów.          Z pewnością na pytanie: Wie spät ist es?         W tamtejszym języku odpowiadał dokładnie. Po wojnie Z tak zwanym   t r a n s p o r t e m   przeznaczony Bardziej na Wschód Zatrzymał się na małej stacji kolejowej W południowo-wschodnim rejonie Polski Tu za pół litra wódki Zdecydował się pozostać.          Z miejsca nauczył się nowej mowy         W lokalnym obrządku począł wyznaczać          – Śluby, urodziny, pogrzeby; odjazdy.         Dom był ludny – co chwilę ktoś przybiegał         Z zapytaniem – c z y   z d ą ż ę?         J a k   d ł u g o   j e s z c z e – z prośbą         O odpowiedź. W końcu – Po czterdziestu latach (Adres częściowo rozjechał się po świecie Reszta – wywędrowała jeszcze dalej) Nie mogłem go samego pozostawić Zdawał mi się bardziej przynależeć do Nich                                                                T a m t y c h Niż do rodziny krzeseł, szaf, kredensów, stołów... – Wziąłem go znowu bardziej na Zachód         (W mieście K. – teraz u mnie)         Razem wspominamy         – Tyle czasu         – Tylu wspólnych znajomych... Trzyma się jeszcze na ścianie nieźle Choć swoje przeszedł (Ślady po kornikach, nierytmiczność bicia Pożółkła skóra cyferblatu).         «Tak, tak» – teraz tak u mnie                            – teraz tak razem zastanawiamy się         Jaki mechanizm         Nakręcał jego środkowoeuropejskie szlaki?         Z łaski – z kaprysu         Gdzie Ukrytej Sprężyny?         Ile co nas czeka?

Do szkiełka z Muzeum Czartoryskich Mała szklaneczko Igraszko krucha Fantazjo z piasku i z powietrza Otoś mi cała i nietknięta – Wieki minęły I czasy przeszły. Garstko minerałów Blasku znikomy Z ognia, z potopów ocalony Filozofko zręczna Traktat byś pewnie mogła wygłosić – O   w a r u n k a c h   t r w a n i a – Ale ty niemo się uśmiechasz Gdy wzrok za wzrokiem To choćby stawia ci pytanie: – Gdzie jest ta Można? Gdzie jest ta Pani – Co wody łyk wypiwszy kiedyś Odstawiła cię I gdzie odeszła Nieostrożna...?

Wiersze Leszka Długosza zamieszczone w Zwojach:

• Leszek Długosz: O biografiach rzeczy, (trzy wiersze) Zwoje 1/42, 2005
• Leszek Długosz: Ta chwila, ten blask..., Zwoje 3/40, 2004
• Leszek Długosz: Na śmierć Jacka Kaczmarskiego, Zwoje 3/40, 2004
• Leszek Długosz: Na rynku usiąść w Kazimierzu..., Zwoje 3/40, 2004
• Leszek Długosz: Rynna poetycka, Zwoje 3/40, 2004
• Leszek Długosz: Gdy tu jako gość bawiła (o Joannie Pollakównie), Zwoje 4/37, 2003
• Leszek Długosz: Zostanie cisza (lecz tylko ze mnie), Zwoje 2/35, 2003
• Leszek Długosz: Śpieszmy się, Zwoje 1/34, 2003
• Leszek Długosz: Chwila dla Lieberta, Zwoje 5/33, 2002
• Leszek Długosz: W podziemiach Harvardu, Zwoje 4/32, 2002
• Leszek Długosz: Nowe wiersze i piosenki, Zwoje 4/32, 2002
• Leszek Długosz: Internautom - Z wiosną, Zwoje 2/30, 2002
• Leszek Długosz: Pochwała listów, Zwoje 1/29, 2002
• Leszek Długosz: Lechoń, Zwoje 3/28, 2001
• Leszek Długosz / Andrzej Kobos: Jestem.   I co z tym zrobić najlepszego?, Zwoje 3/28, 2001
• Leszek Długosz: Do Piotra Skrzyneckiego, Piwnica
• Leszek Długosz: Leśmian wstępujący, Zwoje 3/16, 1999
• Leszek Długosz: Oda do mowy kresowej, Zwoje 1/14, 1999
• Leszek Długosz: Żałość nasturcji po śmierci Wyspiańskiego, Zwoje 8/12, 1998
• Leszek Długosz: Koncerty bzów wawelskich, Zwoje 4/8, 1998
• Leszek Długosz: Historia Żydów z miasteczka Z., Zwoje 3/7, 1998
• Leszek Długosz: Z wysokiej wieży (O Janinie Garyckiej), Zwoje 1/5, 1998
• Leszek Długosz: Spotkanie Trzech Króli, Zwoje 1/5, 1998
• Leszek Długosz: Kantyczka Tyniecka, Zwoje 4/4, 1997
• Leszek Długosz: Dzień w kolorze śliwkowym, Zwoje 2/2, 1997

Copyright © 1997–2005 Zwoje