BARBARA KOBOS KAMIŃSKA
PODOBNY RZECEPamięci Czesława Miłosza Ciągnął go los aż po brzeg oceanu ze wschodu na zachód i z powrotem, w rzeczną kotlinę pod wzgórzem katedry. Tułacz tylu dróg między epokami, podobny rzece wśród lądów – sam trwał jak rzeka. Tkwił w obrazie życia Planety przez ostatnie stulecie – rzeka z wodą nie tą samą, stała forma o zmiennej treści. Brwi gęste, stanowcze, surowe, twarz spokojnego wędrowca o zamyślonym spojrzeniu. Mędrzec rozległości życia zmagał się z myślami, sprawami, słowami; zawsze nienasycony szukał nowych. Był jak ogniwo między przeszłością i przyszłością. Pokazywał czas i życie, zaznawał tego życia i rzeki śmierci. W jesieni pracowitej wędrówki powrócił do miasta przy rzece – stary poeta. W wichrze myśli wadził się z wiecznością i pisał do końca poezję bezkresną, już na progu drugiej przestrzeni, przystani bezpowrotnej. Aż przyszła ta nieuchronna i zabrała go w tym mieście nad rzeką. I pozostał tam blisko tak i tam tak daleko. Z jego słowami przetrwają pokolenia, w chwilach i miejscach dalekich wrócą do jego wierszy. |
(Andrzej Ploski, 2004)
