BARBARA KOBOS KAMINSKA
PODOBNY RZECEPamieci Czeslawa Milosza Ciagnal go los az po brzeg oceanu ze wschodu na zachod i z powrotem, w rzeczna kotline pod wzgorzem katedry. Tulacz tylu drog miedzy epokami, podobny rzece wsrod ladow – sam trwal jak rzeka. Tkwil w obrazie zycia Planety przez ostatnie stulecie – rzeka z woda nie ta sama, stala forma o zmiennej tresci. Brwi geste, stanowcze, surowe, twarz spokojnego wedrowca o zamyslonym spojrzeniu. Medrzec rozleglosci zycia zmagal sie z myslami, sprawami, slowami; zawsze nienasycony szukal nowych. Byl jak ogniwo miedzy przeszloscia i przyszloscia. Pokazywal czas i zycie, zaznawal tego zycia i rzeki smierci. W jesieni pracowitej wedrowki powrocil do miasta przy rzece – stary poeta. W wichrze mysli wadzil sie z wiecznoscia i pisal do konca poezje bezkresna, juz na progu drugiej przestrzeni, przystani bezpowrotnej. Az przyszla ta nieuchronna i zabrala go w tym miescie nad rzeka. I pozostal tam blisko tak i tam tak daleko. Z jego slowami przetrwaja pokolenia, w chwilach i miejscach dalekich wroca do jego wierszy. |
(Andrzej Ploski, 2004)
