WIESŁAW   CIESIELSKI

WIERSZE   2003

Stary poeta Przełamywanie drugiej przestrzeni Czesławowi Miłoszowi To, co wewnątrz, trwa we mnie cichym drżeniem, pulsacją... Na zewnątrz trwoga, dygoce skóra spłoszonej sarny, próbuje dogonić cień. Przychodzi do nas stary poeta, z miną zadowolonego dziecka. Przychodzi do drugiej przestrzeni, być może jestem mądrzejszy, mówi. Moja sarna pozostaje na skraju cienia i cały świat trwa niewzruszony w tym samym miejscu. Stary poeta wie najlepiej kiedy warto się uśmiechać, kiedy warto płakać, śmiać się. Stary poeta jest mądry. Zapisał dziesiątki pragnień, Utrwalił setki zachwytów I zatarł tysiące chwil Takich jak ta, gdy przyszedł do starego poety Mały chłopiec I zapytał: Kim jesteś? Jako to: nie znasz mnie? Nie znam.

Poeta bezdomny Ecce homo Męczeństwo Świętego Pawła według Cypriana Norwida sięgnęło dna wszechświata. I czym jest Prawda? Dla tych, którzy są obok jej przyjęcia. Nie odmieniła Cesarza. Nie poruszył się jego wizerunek na złotych denarach. Spętany Święty Paweł, nie zagrażał nikomu oprócz dziejów historii. Prawda też nie ocaliła jego ciała? Ale na pewno otworzyła miriady gwiazd oświetlając drogę do domu. Bezdomny Cyprian Kamil wypowiada swoje: "Że człowiek zwierząt bogiem, a gdy Bóg: ecce homo." Rzym, październik 2003

Czarna dziura Śpiew Słyszę śpiew, który jest jak sen anioła. Płynie nad ziemią i wszędzie gdzie dotrze pozostawia po sobie swój sen jako dar dobra i wszyscy zapominają o wrodzonej naturze bestii, dotknięci tym śpiewem, dokonują w sobie przemiany. Anioł nad miastem cicho poszedł w swoją stronę. Ucichł mój sen nad miastem. Ogłuchła cisza nad miastem. Pozostało miasto. I jak tu wyśpiewać zapomnianą tak szybko melodię? Jak zaśpiewać ten obcy świat? Jak zanucić odległe konstelacje? Dlatego tak mi zimno myśleć o chłopcu w rogu ulicy puszczającym swojego latawca o imieniu Gabriel.

Image Ominięcie śmierci Tylko na bardzo krótko wyobraziłem sobie śmierć, na tak krótko jak zjedzenie śniadania, lub podróż tramwajem czterech przystanków. Miała twarz obłąkanej Weroniki, przyjaciółki z mojego dzieciństwa. Z uśmiechem wołała mnie ruchem dłoni i jak tu zdefiniować rozstania, powroty, i jak tu zdefiniować gorące obiady, dziecięcy szczebiot. Miała uśmiech jak Charlie Chaplin, gdy odtwarzałem klatki filmu mojej pamięci, w przyspieszonym tempie, brakowało wąsików, melonika i laseczki, ale miała w oczach ten śmieszny smutek. Nikt tego nie powtórzył. Pomyliłem się i wysiadłem wcześniej. Tylko jeden przystanek oddzielił mnie od śmierci.

Dotknę Ciebie najgłębiej Skrzydła Dla A. Czułość twoją przytulę drżeniem sarny i oczu blask wyłuskam, aby najciszej mówić słowa, które zrodzone tylko przez nas, będą kołować nad głowami jak ptaki. Cały świat jest chory na pożądanie, dlatego muszę słońcem rzeźbić twoje piersi, kroplami rosy Twoje usta. Muszę nauczyć się słów Twojego ciała Aby dotknąć Ciebie najgłębiej. Tak, żeby nie zetrzeć puszku Twoich skrzydeł, Motylku.

Rzym woła mnie Rzym woła mnie zgiełkiem ulicznych klaksonów, skwarem i tłumem ludzi, którzy w pośpiechu zaczynają budować Wieżę Babel. Prego, z ust ciemnookiej szatynki, Gracias... Dotykam dziur na Koloseum, to taki kornik wieczności, takie dziury w przestrzeni i chociaż krwi na arenie już nie poczujesz, qvo vadis Domine, zapisał ktoś w chmurach. Stąd się wzięły drogowskazy na całym świecie, przecież nikt nie może zabłądzić w swym pielgrzymowaniu. Być może archeolog wykopie denara z podobizną Cezara, aby oddać Cezarowi.

Iluminacje Dariuszowi Tomaszowi Lebiodzie Adriatyk w nocy, to tylko światła promów w oddali, to tylko delikatne szemranie fali u stóp. Próbuję przyzwyczaić wzrok. Dojrzeć muszlę, z którą zabiorę śpiew syren kuszących Odyseusza. A nasza droga do Itaki ? Do ciepłych piersi wiernych żon. Nigdy nie wiadomo, która maska nam przypadnie w roli. Skuszeni karnawałem weneckich uliczek, a może tylko rola Cyklopa nam pozostanie, jak ociemniałe światła promów płynące donikąd... Dariusz nagarniający garść piachu na pamiątkę. Na co Ci ta urna ? Myślisz, że tutaj pozostał ślad Stopy Rybaka, który patrzył, w którym miejscu zarzucić sieci. Wiatr goni pustą puszkę po Coca Coli i trochę jesteśmy zawiedzeni, że ciągle to samo niebo nad nami.

---

W roku 2003 Wiesław Ciesielski wydał nowy swoich tomik wierszy pt. Wielki ogród Pana Boga, "Biblioteka Śladu", Słupsk 2003. Zamieszczone powyżej wiersze jednakże nie pochodzą z tego tomiku.   (AMK)

Copyright © 1997-2007 Zwoje