BARBARA KOBOS KAMIŃSKA

W   BEZCZASIE

Filary mądrości

kamienie – zanurzone w wodzie, niewielkie malownicze, o tajemnych barwnych żyłkach, wygładzane przez morskie fale łagodnie w pogodzie dnia zawistnie i gniewnie w sztormie, zdobne ławicą wodorostów z muszlami i kamykami, wypolerowane piaskiem niesionym wiatrem – oderwane głazy morskie, wielowymiarowe indywidualności podrzucone na brzeg siłą wzburzonego morza, miniaturowe ogromy tego co zostało ze stuleci – filary mądrości głębiny dna morskiego, symbole trwania zamykające niepoznawalną treść bo nikt nie wie skąd przychodzą 2003

kamienie - zanurzone w wodzie, malownicze, o tajemnych barwnych żyłkach, wygładzane przez morskie fale
(Fot.   Andrzej Kobos)

haiku

posępna burza siecze deszczem brzezinę brzozy zczerniałe * pędzle na płótnie w ekstazie czerwoności słońce zachodzi 2004

czas idzie... czas biegnie...

czy widzisz cień zanurzony w gęstej mgle, czarną chmurę ptaków przylatujących z zaświatów? czas idzie... czas biegnie... przez wybite okna hula wiatr ktoś zapukał do drzwi ktoś odszedł w nędzy niepotrzebny kto mi powie dokąd powędrował cień czas idzie... czas biegnie... w zakamarkach z przędzy mowy rozwijam słowa wymyślam życie od nowa czas idzie... czas biegnie... 2003, na Kazimierzu

czas idzie... czas biegnie...
(Rys.   Andrzej Płoski)

z czasu... z myśli... z słów

w czasie w myślach w słowach widzę jak tajemniczy świat w granicach początku i końca wchodzi w pejzaże życia wije się przez ludzkie mroki w meandrach traci siłę z czasu w czas w nieprzewidywalnym nurcie bezradny mija milczenie rzadziej pędzi ugościć radość w samotności z myśli w myśl w spojrzeniach rozpamiętuje wymuszone grymasy w nagłej myśli odnajduje zagubioną godność z słów w słowo 2004

w czasie w myślach w słowach widzę tajemniczy świat...
(Rys.   Andrzej Płoski)

w bezczasie

czas omija świat mąci myślom drogę trwoni życie pomiędzy surową ziemią martwotą błękitu żywym rytmem morza w spowitej mgle nietkniętej skończoności gdy słowo nie wystarczy w niknącym błysku światła opodal zapadającej ciemności w widoku brutalności świata w czerni i bieli zawieszonej w bezczasie w cichym sprzeciwie jak krzyk trwogi przed zniknięciem 2004

zadziwienia

nie mogę się nadziwić jak dni osobliwe dni tajemnicze rozmywają się potocznieją w codziennej niezbędności jak nocą gwiezdne konstelacje rysują się w ciemności a w tęsknocie myśli powracają do zaskakującej burzy 2004

Copyright © 1997-2007 Zwoje