BARBARA KOBOS KAMINSKA

W   BEZCZASIE

Filary madrosci

kamienie – zanurzone w wodzie, niewielkie malownicze, o tajemnych barwnych zylkach, wygladzane przez morskie fale lagodnie w pogodzie dnia zawistnie i gniewnie w sztormie, zdobne lawica wodorostow z muszlami i kamykami, wypolerowane piaskiem niesionym wiatrem – oderwane glazy morskie, wielowymiarowe indywidualnosci podrzucone na brzeg sila wzburzonego morza, miniaturowe ogromy tego co zostalo ze stuleci – filary madrosci glebiny dna morskiego, symbole trwania zamykajace niepoznawalna tresc bo nikt nie wie skad przychodza 2003

kamienie - zanurzone w wodzie, malownicze, o tajemnych barwnych zylkach, wygladzane przez morskie fale
(Fot.   Andrzej Kobos)

haiku

posepna burza siecze deszczem brzezine brzozy zczerniale * pedzle na plotnie w ekstazie czerwonosci slonce zachodzi 2004

czas idzie... czas biegnie...

czy widzisz cien zanurzony w gestej mgle, czarna chmure ptakow przylatujacych z zaswiatow? czas idzie... czas biegnie... przez wybite okna hula wiatr ktos zapukal do drzwi ktos odszedl w nedzy niepotrzebny kto mi powie dokad powedrowal cien czas idzie... czas biegnie... w zakamarkach z przedzy mowy rozwijam slowa wymyslam zycie od nowa czas idzie... czas biegnie... 2003, na Kazimierzu

czas idzie... czas biegnie...
(Rys.   Andrzej Ploski)

z czasu... z mysli... z slow

w czasie w myslach w slowach widze jak tajemniczy swiat w granicach poczatku i konca wchodzi w pejzaze zycia wije sie przez ludzkie mroki w meandrach traci sile z czasu w czas w nieprzewidywalnym nurcie bezradny mija milczenie rzadziej pedzi ugoscic radosc w samotnosci z mysli w mysl w spojrzeniach rozpamietuje wymuszone grymasy w naglej mysli odnajduje zagubiona godnosc z slow w slowo 2004

w czasie w myslach w slowach widze tajemniczy swiat...
(Rys.   Andrzej Ploski)

w bezczasie

czas omija swiat maci myslom droge trwoni zycie pomiedzy surowa ziemia martwota blekitu zywym rytmem morza w spowitej mgle nietknietej skonczonosci gdy slowo nie wystarczy w niknacym blysku swiatla opodal zapadajacej ciemnosci w widoku brutalnosci swiata w czerni i bieli zawieszonej w bezczasie w cichym sprzeciwie jak krzyk trwogi przed zniknieciem 2004

zadziwienia

nie moge sie nadziwic jak dni osobliwe dni tajemnicze rozmywaja sie potocznieja w codziennej niezbednosci jak noca gwiezdne konstelacje rysuja sie w ciemnosci a w tesknocie mysli powracaja do zaskakujacej burzy 2004

Copyright © 1997-2004 Zwoje