ARTUR   LUNDKVIST

Z cyklu   Chińskie obrazy

MUR

Stałem na Wielkim Murze w październikowym wietrze. Kamień miał zmarszczki jak twarze starców. Niebo na wskroś było zamiecione przez wichurę. Krzewy szarpały się i wyrywały z korzeni. Drogi ciągnęły się między górskimi pasmami co spalone leżały pod szarym dymem. Myślałem o burzowych nocach, które pozostawiają przełamane stada wędrownych ptaków wokół muru. Myślałem o milionach ludzkiego życia, tych milionach ludzkich lat, które pochłonął mur. Groza zmagała się z potęgą i budowała mur. Zmagania były tam nierzeczywiste jak wielki ziąb, rany zaskakiwały nim oni uśmiercali, konie niespodzianie rycząc spadały w dół urwiska. To, o co tłumy zmagały się było dalekie od nich, jak przywidzenie pod chmurą. Z tomu wierszy Grynings trumpet och skymnings flöjt ("Trąbka świtu i flet zmroku"), 1983. z szwedzkiego przełożyła Barbara Kobos Kamińska, 2003

Copyright © 1997-2007 Zwoje