MARIUSZ SZAJNERT
ROZCZAS
|
kiedyś kiedy kiedy był mały m pokonywanie tej linii odbywało się szybko nie zabierało wieku trwań był to jeden krok nawet niezbyt duży
teraz jest to mozolne przepływanie od pewnego czasu M obserwuje siebie uważniej kiedyś przebudzenie było powitaniem jawy pochwalenie dnia było niemal równoczesne
teraz bawią się rano jak dzieci M poznaje swoje miasto jest zupełnie inne niż tamto poprzednie tu zależnie od słońca za pagórami z oddalenia daleczeją następne po ich zboczach czas zieleni się bieli albo jeszcze inaczej mija M lubi też odwiedzać w tym mieście kościoły z małymi szparami Boga zmurszałe martwe i mokre odchodzeniem tłumy masy gromady zaludniały wyobraźnię M pochody demonstracje rewolucje gdzie sięgał myślą były tłumy zawiniła tu też pewno trucizna historii którą chciano go napoić
od pewnego jednak czasu M wiele już razy wcześniej M oglądał na fotografiach z wycieczek w swoje ciało własne zęby płuca nawet serce dopiero jednak obraz kręgosłupa przywołał M do porządku po raz pierwszy pomyślał o sobie w kategoriach kości zastanowiła go myśl gdzie w rozdziale ciała i duszy jest miejsce na paragraf kości razem z M zamieszkało przeczucie że już nie że już nie będzie że już się nie nauczy że już nie zrobi że już nie pojedzie że już nie zdąży że już i to jest M ten dziękujący starych izraelitów modlitwą pod prysznicem ten biegnący wzdłuż jeziora w kraju nieswojego języka ten czyniący rzeczy których się wstydzi i których nie jest pewny ten odkładający wszystko co ważne na potem którego najzwyklej może przecież nie być ten myślący i mówiący rzeczy nieważne i małe ten kątem oka spływający wciąż jeszcze ale jak długo zanim ten za skurczami sumienia człapiącego gdzieś zwykle obok ten nie mogący niczego ofiarować ani też wziąć i to jest M być sobą być sobą to chyba jednak sprawa odwagi wyboru tylko wyboru być sobą to może nie odegrać swojej partytury partytury możliwości godziny kreskami się zmieniające z boku na bok a potem jeszcze na plecy i tak po wiele razy wietrzne koncerty wieczne na wiatr z wiatrem dla wiatru na urojonych wrzosowiskach których pewno nie ma nie było nie będzie zapominanie do zapomnienia z boku na bok a potem jeszcze na plecy wiesz jak pachną lipy w miesiącu lip? opowiem ci, a może tylko przypomnę pachną jak lipy w swoim lip miesiącu kwitnienia pachną jak to co przed tym i po tym pachną jak wypatrywanie wielkiej niedźwiedzicy [o której się jeszcze nie wie że może być wielkim skoczkiem] pachną jak wysiadywanie czy wylegiwanie w pierwszym bzie lub ostatnim jaśminie [albo też może odwrotnie czego już się nie popamięta] pachną jak nasienie po raz pierwszy przelane z próżniejszego w bardziej puste jeszcze pachną jak to co po tym jak obolałość nasion wnikająca w obce niedorozbudzone z martwych powstać nie mogące ciała wczoraj dla odmiany było czekanie tylko wielogodzinne na kilka niedokradzionych niebyć niedotknięć niepowiedzeń niedomuśniętych niedosmakowań powstrzymań niepowstrzymanie wstrzymywanych trochę nieważnych zagadań zgadywanych aby nie powiedzieć nie wygadać nie pokazać nie a potem odpływanie najdosłowniej i głębiej i jeszcze inaczej ale zawsze tak aby nie odpłynąć naprawdę i raz na nigdy
i tak jak lata temu na innym stawie oblodzonym wielki dobry piątek chęć oczyszczenia powiedzenia więc mówię wszystko może więcej jeszcze żebyś został żebyś odszedł zostałeś we mnie obok ze mną w mieście do którego wracać nie muszę z którego nigdy nie wyjechałem z którego wiele razy wyjeżdżałem do którego wracałem po wielekroć w mieście którego istnienie jest jak wartości hinduskiej logiki jest i nie jest ani jest ani nie jest w tym mieście jesteś ty każąc mi żyć życiem bez siebie czekać na niedospełnienie każąc mi być jak wartości hinduskiej logiki nie być i być ani nie być ani być pozorne rozmowy niewybuchły z rozpalenia skowyt szukanie pretekstów wymówek wybiegów aby być z tobą w drutach pomiędzy w ciągłym nigdy w kończącym się zawsze aby usłyszeć swoje imię w międzysłowach międzymyślach dane jak jałmużna pilnowanie niewypowiedzenia tych kilku dźwięków nieskierowania tych kilku skrzywień rąk którym ty przeznaczyłeś inność wczoraj byłeś powietrzem ziemią jeźdźcami apokalipsy – wszystkimi [czy tylko czterema?]– bez których nie można niczego
wczoraj
wczoraj
wczoraj
dzisiaj pomiędzy jedno a drugie docieranie do niemyślenia wkrada się ręka w najdalej posuniętej bliskości
ręka
i nic niby to samo wszystko te same gesty te same słowa które zadychały które zasłabiały zadalały odbliżały ale już nie to już ogólniej już bardziej ku sobie inaczej miałeś być wszystkim od do do od sprzed spoza ku nad nawet więcej choć to wydało się trudno
przyimek już cię nie ma zupełnie jak przed zanim zabyłeś nie ma cię już ale inaczej gorzej wszystko poprzekładane na wczoraj na później na nieteraz niedziś ponienazywane roztrwonione niepodorozpoczynane zaniepokończone urwane w ćwierć albo wcześniej przyczynki do czegoś co niedoistniało przed rozzaczęciem i nagle inaczej lipy mnie dopadły niedouciekłego w miejscu którego nazwa niedoodgadnięta niedopisana jak należy jak prosto teraz już nie będzie nigdy to od tamtej niedzieli do tego dzisiaj już nie będzie nigdy to widzenie ciebie za sztuczną szybą to w kilku wymiarach niemożliwości przemieszczanie się uczenie się jeszcze raz wszystkiego od początku jeszcze raz ale jednak od innego nowa wyglądanie przyszłości spoza tamtej nocy gałęzi nieupadku [czy może jednak upadku] gałęzi zaistniałej w nieistnieniu która zaniebyła w niebycie uczenie się słów znaków czuć uczenie się siebie nieprzewidywalnego niemożliwego stawanie się w miejscach nie do zaistnienia zakazanych niestających się w rozmowach powieszonych pomiędzy niedojściem i doniepowiedzeniem w tamta stronę dopiero piąta w drugą sześć albo więcej godzin później za późno on pomiędzy tym rozczasem odgłos odłos zwiastujący może zzagłos prawie biblijna liczba magiczna siedem ale tylko sześć stamtąd z innego inaczej inną innością świata odsłuchiwanie niedoprzewidzianego w innym języku potem język znany jak głos ale tym razem niezaistniały: naciśnij jeśli nie naciskaj jeśli nie zawsze wzbudzali w nim podziw żeby nie powiedzieć zazdrość wściekle pięknymi zdaniami do nieskończenia operujący obrzękłymi obrazami metaforami czasownikami ale nie umiał nie chciał szukał form krótkich niedopowiedzianie niedopokańczanych ocierających się raczej o cień do przyczynku czegoś większego co może ale pewno będzie zaniepodokończone później jeżeli w ogóle |
