WIESŁAW   TRZECIAKOWSKI

CZAS PRZESZŁY, TERAŹNIEJSZY I PRZYSZŁY

Koń na balkonie

Chory, piękny koń Wybrał się pociągiem w ostatnią podróż Po drodze jadł krajobrazy jak owies I rżał niespokojnie w przedziale dla niepalących W ciemnych tunelach długich godzin. W górskim uzdrowisku Wynajął pokój na trzecim piętrze Wyszedł na balkon I wychylał się poza granice Jakby szukał lekarstwa, jak desperat Który uciekł z rzeźni, A może jak samobójca Sprawdzający, co jest po śmierci? Nikt nie zrozumie świata Ani własnego samotnego toru Jeśli nie zobaczy tego konia Stojącego na balkonie Z błękitnym kwiatkiem nadziei I ze złamaną nogą.

Doświadczenie

Szedł drogą manekin, z reumatycznym bólem W kolanach i łokciach zesztywniały stawy Głowa jakby na śrubach, trochę zardzewiałych Zgrzytał w nim jakiś stary, uporczywy zegar. Niósł ze sobą to wszystko, co posiada ziemia Rzeki, góry, doliny, morza i wulkany A w piersi zmęczone kościelne organy I kogoś, kto tam niby śpiewa, niby woła. Czoło miał z pogniecionego w bitwach metalu Nogi jak kloce, ciężkie i drewniane Twarz plastykowa, taka jak u lalek I tylko oczy miał żywe, zrobione z błękitu. Czerwiec 2002

Ból to także profesor

Powierzchownie żyjemy, wiadomo Tylko w bólu idziemy na dno Tylko wtedy czujemy Jak ciężkie są buty człowieka Nie wierzyliśmy, że jest w nas serce Inne niż to, które profesorowie pokazują Studentom medycyny "Widzicie? To tylko mięsień" "Pompa krwi". Ale ból to także profesor Który naucza każdego W miejscu, gdzie najbardziej boli Gdzie najbardziej ciemno Mądrość ma swoje korzenie. Ból naucza inaczej niż w szkole Musi dotknąć, przygnębić, zranić, Wejść w drogę Tak nagle jak śmierć. Wtedy zobaczysz ludzi, tych poza tobą Ból otworzy ci oczy jak bramę W ogniu przyjdzie, radości z papieru spali Płonącą księgę wniesie do twoich ciemności Byś w tym ogniu rozpoznał swój błękitny los. Lipiec 2002

Błękitne kroki

Krok po kroku, tam się zbliżam, a tu się oddalam Czasu mało, coraz mniej, więc żal go marnować Z podmiejskiego ogrodu słychać dźwięk gitary Który mnie urzeka, uwodzi, próbuje zatrzymać. Twoją wartość, świecie, połóż na tę wagę Po jednej stronie ty, po drugiej moje życie Patrz, jakiś lekki, świecie, jak ciebie niewiele Choć kiedyś byłeś ogromny i tak blisko słońca. Nie ma tutaj nic, poza mną, tylko jakaś pustka Co było mnie warte, śpiewa w mojej duszy Z ziemi podnoszę to tylko, co szlachetnie dźwięczy I tworzy nową linijkę bezkresnego wiersza. Nie oszukasz mnie więcej, świecie, nie okłamiesz W nowych, złotych papierkach wciąż ten sam cukierek Widzę młodość, co biegła za głupstwem i śmiercią Przekonana, że biegnie za szczęściem i życiem. Chyba zdążę z głodniejszym podzielić się chlebem Dam kubek wody, koszulę i grosz na ofiarę Innemu poecie powiem, że go nawet lubię To będą te błękitne kroki, chociaż takie małe. To będzie moja droga, mój most ponad śmiercią To właśnie zrozumiałem, to właśnie znalazłem Pojąłem, co znaczy na końcu umyć tylko nogi Gdy w głębi odnowiony błyszczy obraz Boży. Lipiec 2002

Wyspa umarłych

Ten starszy pan, jakiś malarz albo poeta Codziennie siedzi w oknie i tak mówi : O tak, któregoś dnia na pewno tam pojadę Byłem już kilka razy w biurze podróży To piękna wyspa, widziałem katalogi A na nich dom z ogrodem, plaża, kilka łodzi. Ze sobą wezmę coś do zapisania Szczęśliwych godzin, wieczorów na plaży Widoków, które malowała ręka z nieba. W deszczowy, zimny dzień, w błocie ulicy W tym wyrywaniu sobie jesiennego słońca Znów pójdę do mojego biura podróży Zapytać o tę wyspę, którą znam z katalogu I z której już nie wrócę, możecie być pewni. Sierpień 2002

Lampa górnicza

Jeśli chcesz wydobywać słowo z ukrytych pokładów Nie możesz kłamać, nie wolno ci udawać, że to nie twoje Ciało drga w podziemiach, że to nie twoja dusza wygląda Jak górnik po ośmiu godzinach pracy, czarna od wędrówek Podziemnymi korytarzami. W ciemności tak łatwo się zgubić Więc teraz dopiero zrozumiesz światło i podziękujesz mu Że płonie lampka górnicza, że świeci twoje sumienie W środku kamiennego serca, które czuje tylko siebie I musi cierpieć, żeby poznać prawdę o sobie Nie wolno ci kłamać, nie wolno, jeśli chcesz wyjść Z tych ciemności, znaleźć drogę Bo kłamstwo znaczy odejść od światła Nie wolno ci mówić, że jesteś inny niż jesteś Nie wolno ci wątpić, że jest jedna prawda A wtedy prawda cię znajdzie, wyprowadzi i umyje cię Jak matka swoje dziecko myje przed snem Wtedy z tych słów, które przyniosłeś z tamtego świata Powstaną ptaki, latarnie, domy, słońce i księżyc

Dzielenie chleba

Dzielę się z tobą tak nieudolnie, chciwie A w sercu odmierza to wszystko sfałszowana waga Wiem, że to obowiązek, ty jesteś mój bliźni, człowiek "Gdybym miał więcej, dałbym więcej" – masłem kłamstwa Smaruję ten kawałek chleba, którego i tak nie zjadłbym dzisiaj A jutro pójdę po świeży bochenek.

Słoń Artura Schopenhauera

Musisz do tego dojść, odczytać tę tajemnicę, mówi filozof Dlaczego najmilsze sercu jest to, co prowadzi do nikąd Na zagładę, na manowce. Dlaczego tak pędzisz do przepaści ze śpiewem Z taką ochotą, jakby tam czekał na ciebie szczęśliwy las I rzeka z nieśmiertelną wodą. Musisz schwytać wszystkie rozkosze na gorącym uczynku Poznać smak ich trucizn, wymiotować nimi boleśnie i długo By nie musieli cię uczyć życia nudni moraliści Którzy mają rację, ale kto ich słucha? Musisz nauczyć się rozpoznawać zioła, które leczą Wyjść z martwego lasu na łąkę z kaczeńcem, bocianem Być jak spętany prawdą słoń, który poznał nicość W tej potędze świata, w tym galopie do nikąd. Wrzesień 2002

Czas przeszły, teraźniejszy i przyszły

Przeszłość to cmentarze, kalekie dni Dopiero dziś widać słabości, garby i krzywizny Ciemne doły na drogach szczęścia Ciężkie tłuste plamy na jedwabnych flagach marzeń. Teraźniejszość jest taka sama jak my Te same głosy, twarze, wzrost, to samo tętno krwi Szlachetny wielki zamiar, który znika W małym cieniu podłości. A przyszłość? To świeże powietrze przed nami Horyzonty ze wschodem słońca i łąki zielone Czujne oko wypatrujące swoich tęsknot Scena, na której nie pojawili się jeszcze aktorzy Lustro, które idzie nam na spotkanie I jutro zobaczymy w nim to samo, co już było To znaczy zobaczymy nas samych. Październik 2002

Sen

Sen zawsze jest okrągły Uciekasz i wracasz A gdzie byłeś, nie wiesz. Nawet gdy sen cię przeraża Nawet jeśli uciekasz przed wilkami Lub idziesz nocą przez cmentarz Wracasz z ulgą do światła. Wystawiasz głowę spod kołdry Badasz, czy już pora Wyjść z tej kuli I wejść do innej klatki W której są góry, lasy, morza I autostrady Narysowane jak na papierze Linią prostą i krzywą. To wszystko się znów kończy Przemienia się w sen A sen zawsze jest okrągły Płynąc na zachód Dopłyniesz tam, gdzie wstaje słońce. Grudzień 2002

Skąd piękno ?

Tak, masz rację, obcy i zapomniany poeto Łódź piękna płynie dalej w szumowinie czasu Od miecza padli walczący mieczem Na złowrogą siłę powstaje jeszcze większa siła. A my tymczasem ukryci w tajemnym ogrodzie Gdzie schroniły się prawdy, miłości kwiaty i owoce Zważamy tylko na zabłąkane kule nienawiści Na bomby zagłady, gazy i trucizny. Lecz skąd się bierze piękno, jeszcze dokończ I w jakim porcie ta łódź zbudowana? Czego nam trzeba, co pięknem możemy ożywić I co zbudować na gruzach zniszczenia? Grudzień 2002

Sobie samemu
dedykuję

Bądź wzniosły i słodki Jak góra błogosławieństw Co warte są cysterny z ropą Gnijącego świata? Nadmuchane balony wielkości Władza, która gubi serce? Bądź piękny, ubrany w prostotę Z tym snem błękitnym w oczach Który nigdy nie zasypia Buduj swoje kryształowe domy Wyrwij się spod kamienia pesymizmu. Daj nogi drzewom By doszły do baśni Do kraju, gdzie nigdy Nie opadają liście.

Wiesław Trzeciakowski

Wiesław Trzeciakowski – ur. 1950 w Bydgoszczy. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Poeta, prozaik, tłumacz literatury niemieckiej, publicysta. Debiutował tomikiem wierszy Chłopiec z różą (Wyd. Łódzkie, 1979), nagrodzonym w 1978 roku główną nagrodą XII Ogólnopolskiego Festiwalu Poezji w Łodzi. Kolejne tomiki poetyckie: Książę pisze list (1994), Ogród moralny (1995), Wyrywanie się (2002). Autor dwóch książek prozatorskich: Uwodziciele. Kryształowa biblioteka ( 1997) i Śmierć w kwitnącym sadzie (2002). W roku 2001 ukazała się książka przekładowa: Hymny do Nocy Novalisa (z okazji 200 rocznicy śmierci poety, dwujęzyczna, z esejem wprowadzającym, grafikami i kalendarium życia Novalisa). Publikacje (szkice, przekłady, wiersze, opowiadania) w czasopismach: Teksty Drugie (IBL PAN Warszawa), Odra (Wrocław), Kwartalnik Artystyczny (Bydgoszcz), Przegląd Artystyczno-Literacki (Toruń, 1997-2001), Topos (Sopot). Redaktor naczelny Kwartalnika Akademickiego w Bydgoszczy.

Copyright © 1997-2007 Zwoje