WIESLAW   TRZECIAKOWSKI

CZAS PRZESZLY, TERAZNIEJSZY I PRZYSZLY

Kon na balkonie

Chory, piekny kon Wybral sie pociagiem w ostatnia podroz Po drodze jadl krajobrazy jak owies I rzal niespokojnie w przedziale dla niepalacych W ciemnych tunelach dlugich godzin. W gorskim uzdrowisku Wynajal pokoj na trzecim pietrze Wyszedl na balkon I wychylal sie poza granice Jakby szukal lekarstwa, jak desperat Ktory uciekl z rzezni, A moze jak samobojca Sprawdzajacy, co jest po smierci? Nikt nie zrozumie swiata Ani wlasnego samotnego toru Jesli nie zobaczy tego konia Stojacego na balkonie Z blekitnym kwiatkiem nadziei I ze zlamana noga.

Doswiadczenie

Szedl droga manekin, z reumatycznym bolem W kolanach i lokciach zesztywnialy stawy Glowa jakby na srubach, troche zardzewialych Zgrzytal w nim jakis stary, uporczywy zegar. Niosl ze soba to wszystko, co posiada ziemia Rzeki, gory, doliny, morza i wulkany A w piersi zmeczone koscielne organy I kogos, kto tam niby spiewa, niby wola. Czolo mial z pogniecionego w bitwach metalu Nogi jak kloce, ciezkie i drewniane Twarz plastykowa, taka jak u lalek I tylko oczy mial zywe, zrobione z blekitu. Czerwiec 2002

Bol to takze profesor

Powierzchownie zyjemy, wiadomo Tylko w bolu idziemy na dno Tylko wtedy czujemy Jak ciezkie sa buty czlowieka Nie wierzylismy, ze jest w nas serce Inne niz to, ktore profesorowie pokazuja Studentom medycyny "Widzicie? To tylko miesien" "Pompa krwi". Ale bol to takze profesor Ktory naucza kazdego W miejscu, gdzie najbardziej boli Gdzie najbardziej ciemno Madrosc ma swoje korzenie. Bol naucza inaczej niz w szkole Musi dotknac, przygnebic, zranic, Wejsc w droge Tak nagle jak smierc. Wtedy zobaczysz ludzi, tych poza toba Bol otworzy ci oczy jak brame W ogniu przyjdzie, radosci z papieru spali Plonaca ksiege wniesie do twoich ciemnosci Bys w tym ogniu rozpoznal swoj blekitny los. Lipiec 2002

Blekitne kroki

Krok po kroku, tam sie zblizam, a tu sie oddalam Czasu malo, coraz mniej, wiec zal go marnowac Z podmiejskiego ogrodu slychac dzwiek gitary Ktory mnie urzeka, uwodzi, probuje zatrzymac. Twoja wartosc, swiecie, poloz na te wage Po jednej stronie ty, po drugiej moje zycie Patrz, jakis lekki, swiecie, jak ciebie niewiele Choc kiedys byles ogromny i tak blisko slonca. Nie ma tutaj nic, poza mna, tylko jakas pustka Co bylo mnie warte, spiewa w mojej duszy Z ziemi podnosze to tylko, co szlachetnie dzwieczy I tworzy nowa linijke bezkresnego wiersza. Nie oszukasz mnie wiecej, swiecie, nie oklamiesz W nowych, zlotych papierkach wciaz ten sam cukierek Widze mlodosc, co biegla za glupstwem i smiercia Przekonana, ze biegnie za szczesciem i zyciem. Chyba zdaze z glodniejszym podzielic sie chlebem Dam kubek wody, koszule i grosz na ofiare Innemu poecie powiem, ze go nawet lubie To beda te blekitne kroki, chociaz takie male. To bedzie moja droga, moj most ponad smiercia To wlasnie zrozumialem, to wlasnie znalazlem Pojalem, co znaczy na koncu umyc tylko nogi Gdy w glebi odnowiony blyszczy obraz Bozy. Lipiec 2002

Wyspa umarlych

Ten starszy pan, jakis malarz albo poeta Codziennie siedzi w oknie i tak mowi : O tak, ktoregos dnia na pewno tam pojade Bylem juz kilka razy w biurze podrozy To piekna wyspa, widzialem katalogi A na nich dom z ogrodem, plaza, kilka lodzi. Ze soba wezme cos do zapisania Szczesliwych godzin, wieczorow na plazy Widokow, ktore malowala reka z nieba. W deszczowy, zimny dzien, w blocie ulicy W tym wyrywaniu sobie jesiennego slonca Znow pojde do mojego biura podrozy Zapytac o te wyspe, ktora znam z katalogu I z ktorej juz nie wroce, mozecie byc pewni. Sierpien 2002

Lampa gornicza

Jesli chcesz wydobywac slowo z ukrytych pokladow Nie mozesz klamac, nie wolno ci udawac, ze to nie twoje Cialo drga w podziemiach, ze to nie twoja dusza wyglada Jak gornik po osmiu godzinach pracy, czarna od wedrowek Podziemnymi korytarzami. W ciemnosci tak latwo sie zgubic Wiec teraz dopiero zrozumiesz swiatlo i podziekujesz mu Ze plonie lampka gornicza, ze swieci twoje sumienie W srodku kamiennego serca, ktore czuje tylko siebie I musi cierpiec, zeby poznac prawde o sobie Nie wolno ci klamac, nie wolno, jesli chcesz wyjsc Z tych ciemnosci, znalezc droge Bo klamstwo znaczy odejsc od swiatla Nie wolno ci mowic, ze jestes inny niz jestes Nie wolno ci watpic, ze jest jedna prawda A wtedy prawda cie znajdzie, wyprowadzi i umyje cie Jak matka swoje dziecko myje przed snem Wtedy z tych slow, ktore przyniosles z tamtego swiata Powstana ptaki, latarnie, domy, slonce i ksiezyc

Dzielenie chleba

Dziele sie z toba tak nieudolnie, chciwie A w sercu odmierza to wszystko sfalszowana waga Wiem, ze to obowiazek, ty jestes moj blizni, czlowiek "Gdybym mial wiecej, dalbym wiecej" – maslem klamstwa Smaruje ten kawalek chleba, ktorego i tak nie zjadlbym dzisiaj A jutro pojde po swiezy bochenek.

Slon Artura Schopenhauera

Musisz do tego dojsc, odczytac te tajemnice, mowi filozof Dlaczego najmilsze sercu jest to, co prowadzi do nikad Na zaglade, na manowce. Dlaczego tak pedzisz do przepasci ze spiewem Z taka ochota, jakby tam czekal na ciebie szczesliwy las I rzeka z niesmiertelna woda. Musisz schwytac wszystkie rozkosze na goracym uczynku Poznac smak ich trucizn, wymiotowac nimi bolesnie i dlugo By nie musieli cie uczyc zycia nudni moralisci Ktorzy maja racje, ale kto ich slucha? Musisz nauczyc sie rozpoznawac ziola, ktore lecza Wyjsc z martwego lasu na lake z kaczencem, bocianem Byc jak spetany prawda slon, ktory poznal nicosc W tej potedze swiata, w tym galopie do nikad. Wrzesien 2002

Czas przeszly, terazniejszy i przyszly

Przeszlosc to cmentarze, kalekie dni Dopiero dzis widac slabosci, garby i krzywizny Ciemne doly na drogach szczescia Ciezkie tluste plamy na jedwabnych flagach marzen. Terazniejszosc jest taka sama jak my Te same glosy, twarze, wzrost, to samo tetno krwi Szlachetny wielki zamiar, ktory znika W malym cieniu podlosci. A przyszlosc? To swieze powietrze przed nami Horyzonty ze wschodem slonca i laki zielone Czujne oko wypatrujace swoich tesknot Scena, na ktorej nie pojawili sie jeszcze aktorzy Lustro, ktore idzie nam na spotkanie I jutro zobaczymy w nim to samo, co juz bylo To znaczy zobaczymy nas samych. Pazdziernik 2002

Sen

Sen zawsze jest okragly Uciekasz i wracasz A gdzie byles, nie wiesz. Nawet gdy sen cie przeraza Nawet jesli uciekasz przed wilkami Lub idziesz noca przez cmentarz Wracasz z ulga do swiatla. Wystawiasz glowe spod koldry Badasz, czy juz pora Wyjsc z tej kuli I wejsc do innej klatki W ktorej sa gory, lasy, morza I autostrady Narysowane jak na papierze Linia prosta i krzywa. To wszystko sie znow konczy Przemienia sie w sen A sen zawsze jest okragly Plynac na zachod Doplyniesz tam, gdzie wstaje slonce. Grudzien 2002

Skad piekno ?

Tak, masz racje, obcy i zapomniany poeto Lodz piekna plynie dalej w szumowinie czasu Od miecza padli walczacy mieczem Na zlowroga sile powstaje jeszcze wieksza sila. A my tymczasem ukryci w tajemnym ogrodzie Gdzie schronily sie prawdy, milosci kwiaty i owoce Zwazamy tylko na zablakane kule nienawisci Na bomby zaglady, gazy i trucizny. Lecz skad sie bierze piekno, jeszcze dokoncz I w jakim porcie ta lodz zbudowana? Czego nam trzeba, co pieknem mozemy ozywic I co zbudowac na gruzach zniszczenia? Grudzien 2002

Sobie samemu
dedykuje

Badz wzniosly i slodki Jak gora blogoslawienstw Co warte sa cysterny z ropa Gnijacego swiata? Nadmuchane balony wielkosci Wladza, ktora gubi serce? Badz piekny, ubrany w prostote Z tym snem blekitnym w oczach Ktory nigdy nie zasypia Buduj swoje krysztalowe domy Wyrwij sie spod kamienia pesymizmu. Daj nogi drzewom By doszly do basni Do kraju, gdzie nigdy Nie opadaja liscie.

Wieslaw Trzeciakowski

Wieslaw Trzeciakowski – ur. 1950 w Bydgoszczy. Ukonczyl filologie polska na Uniwersytecie im. Mikolaja Kopernika w Toruniu. Poeta, prozaik, tlumacz literatury niemieckiej, publicysta. Debiutowal tomikiem wierszy Chlopiec z roza (Wyd. Lodzkie, 1979), nagrodzonym w 1978 roku glowna nagroda XII Ogolnopolskiego Festiwalu Poezji w Lodzi. Kolejne tomiki poetyckie: Ksiaze pisze list (1994), Ogrod moralny (1995), Wyrywanie sie (2002). Autor dwoch ksiazek prozatorskich: Uwodziciele. Krysztalowa biblioteka ( 1997) i Smierc w kwitnacym sadzie (2002). W roku 2001 ukazala sie ksiazka przekladowa: Hymny do Nocy Novalisa (z okazji 200 rocznicy smierci poety, dwujezyczna, z esejem wprowadzajacym, grafikami i kalendarium zycia Novalisa). Publikacje (szkice, przeklady, wiersze, opowiadania) w czasopismach: Teksty Drugie (IBL PAN Warszawa), Odra (Wroclaw), Kwartalnik Artystyczny (Bydgoszcz), Przeglad Artystyczno-Literacki (Torun, 1997-2001), Topos (Sopot). Redaktor naczelny Kwartalnika Akademickiego w Bydgoszczy.

Copyright © 1997-2003 Zwoje