BARBARA KOBOS KAMINSKA

CZAS   CZASU

Czas w zyciu zycia

to obecnosc w terazniejszosci nieublagany krok nieublagalna pogon wspomnienie fragment tesknota to proces przypadkowo gromadzacy ludzi obietnica tworzenia czlowieczej lacznosci w trywialnym kontekscie to przekora proba mozliwosci w niemozliwosci dosiegniete sedno co ciagle zwodzi i niweczy czlowieka to wyrazne to jeszcze jasne wydatne niezaprzeczalne zespalajace i rozlaczajace jak milosc to milosc w postepujacych obrazach na osciez otwartych zmyslow to chlod wygasajacego plomienia uniesien to samotnosc konca w objeciu smierci

Chwila

W chwili mozliwej w minimalnej przestrzeni delikatnej w mroku silnej w swietle miedzy slowami – dzieje sie wiele. Sprzecznosci pragnien sa czarem gestu wchodzacym pomiedzy dlonie w przypadkowej kolejnosci dopelnien nocy. Kim jest czlowiek na skrawku swiata poniesiony blaskiem chwilowego przezycia z refleksja nad jutrem mysli spisywanych z zanikajacych obrazow?

* * *

jak ten swiat wielki nasz niezamierzony w zadymce sie snuje plasa niespokojnie w pogoni skad i dokad

Andrzej Ploski,   2003.

trzy slowa

obrosniete legenda stare domy z czerwonej cegly z dachami pokrytymi lekko unoszaca sie mgla zakamarki podworka czy nalezy trywializowac swiat czy na nowo interpretowac wzbogacac dowartosciowywac prowadzic wrazliwosc sladami trwania sladami przemijania skonczonosc nieskonczonosci koniec trzy slowa

Niewypelnianie

Zjawia sie przyciagnieta niewidocznym magnesem postac obleczona w doczesny swiat Wprowadza mocne wyobrazenie rzeczywistosci niewidzialnej w niesmialosci Smieje sie w niepohamowanej wesolosci slyszac wzbudzony rezonans Nikt nie umie rozmawiac wszedzie cisza nie mowi nic nikt nie wypelnia przestrzeni trwaniem przemijania

Przypomnienie z wczoraj

W kroplach deszczu majowe wylaniaja sie slowa wiosennie oczarowane W inwersji zdan biegna przez palce mysli przypominajace Skladaja sie na wiosenny oddech Ten powabia ponosi zmysly przywoluje postac Oscyluje miedzy pozadaniem a pragnieniem Pyta wiatr o droge Zaslania szarosc Konfrontuje przylegly czas Powiew jest rozlaczny z drgnieciem czasu, a jednak wszystko przemija w powiewie maj 2003

Poetka

Wszystko laczy w mowie W rytmicznej formie komponuje muzyke slow W motywach mysli kresli wizerunki barwnych sylwetek. Spojrzenia znajomych twarzy wiedzie za soba Zwleka z niedokonczonymi slowy a slowa osobliwe, sensualne pozostawia nienaruszone dla zaskakujacych emocji bezsprzecznego wyczucia Cerebralny wyraz – ilekroc odrebny – jednoczy w piekno i czystosc Dostrzega obraz swiata bezustannie przepelniony Skromnosc ukrywa w zagadkowej glebi Sugestywny, donosny glos – jeszcze tajemniczy – miesci w dalszej dygresji Jawny swiat milosci nieprzecietnie piekny osiaga w myslach okolony swita krotkich strof marzec 2003

Wiersze Barbary Kobos Kaminskiej zamieszczone w Zwojach:

• Barbara Ewa Kobos Kaminska: Czas czasu  (wybor wierszy), Zwoje 2/35, 2003
• Barbara Ewa Kobos Kaminska: Impresje  (wybor wierszy), Zwoje 1/34, 2003
• Barbara Ewa Kobos Kaminska: Pamieci cieni, Zwoje 5/33, 2002
• Barbara Ewa Kobos Kaminska: Fatum mysli i slow, Zwoje 4/32, 2002
• Barbara Ewa Kobos Kaminska: Wariacje, Zwoje 3/31, 2002
• Barbara Ewa Kobos Kaminska: Mowa drzew, Zwoje 2/30, 2002
• Barbara Ewa Kobos Kaminska: Byc w pamieci  (wybor wierszy), Zwoje 1/29, 2002
• Barbara Ewa Kobos Kaminska: Krople zycia  (wybor wierszy), Zwoje 3/28, 2001
• Barbara Ewa Kaminska: Wiersze o Zagladzie - Shoah, Zwoje 2/27, 2001
• Barbara Ewa Kaminska: Wiersze, Zwoje 1/26, 2001
• Barbara Ewa Kaminska: Jesienne wiersze, Zwoje 5/25, 2000
• Barbara Ewa Kaminska: Toba, Zwoje 3/23, 2000

Copyright © 1997-2003 Zwoje