ANERI (IRENA WEISSOWA)
O MALOWANIU
Wojciech Weiss: Malarka, 1928,
drzeworyt.
MOJE MALOWANIE
|
Kto by pomyślał, że taka sztaluga polowa, co w kącie stoi jak niemowa i te kartony oparte na ścianie tyle mi szczęścia i rozkoszy daje co to kochanie... Ach, ile te sprzęty martwe są dla mnie warte ! Dla mnie nie są one ni z drzewa, ni z metalu, są one hasłem do ideału przerzuconym przez życie. Są to przybory do tęsknot niezrealizowanych, nienamalowanych. Są to przyrządy do cudów i czarów, do krainy, w którą wchodzę uzbrojona! Karabin – sztalugę biorę w ramiona moje i farb naboje i karton – tarczę i... śpiewając, walczę z rozkoszą szaloną, z całą naturą nieujarzmioną. Zakołują błękity, zielenie i malachity i taka symfonia barw wypełnia mą duszę, że ani drgnę, ani się ruszę, tylko tkwię cala jak zakamieniała. A potem – to już odruchem, pędzlem jak paluchem maluję... Jak? Po co? Nie wiem. Ale muszę, muszę, muszę! Bo się rozkoszą barw uduszę! |
Aneri: Róże i cynie.
olej na tekturze.
PEJZAŻ NIENAMALOWANY
|
Dzisiaj na pejzażu rozstawię trójnóg greckiej wróżki i wyczaruję jak z obrazu przed waszą duszą to – co kocham. Więc cicho siądźcie, zmrużcie oczy (powiek kurtyna jest konieczna). Niechaj ogarnie wasza dusza ziemi i nieba bezkres cały. Niechaj od trawy, co nóg waszych przylgnęła, aż po błękity, gdzie schował się żar słońca w chmury spowity, roztańczą się dokoła drzewa i pola. Roztańczą w rytmie falistym, w oparze mglistym i poorane troskami zagony i ugór opuszczony. A tu – zaraz na prawo, za zieloną murawą w dole wije się potok, który szumi i dzwoni rytmicznie, jak to tylko Bach umie. Więc – na klawisze ręce ułożę i tak zakończę baśń o pejzażu wiośnianym – nienamalowanym... |
Wojciech Weiss: Renia przy lampie, ok. 1910.
