ANERI (IRENA WEISSOWA)
O MALOWANIU
Wojciech Weiss: Malarka, 1928,
drzeworyt.
MOJE MALOWANIE
|
Kto by pomyslal, ze taka sztaluga polowa, co w kacie stoi jak niemowa i te kartony oparte na scianie tyle mi szczescia i rozkoszy daje co to kochanie... Ach, ile te sprzety martwe sa dla mnie warte ! Dla mnie nie sa one ni z drzewa, ni z metalu, sa one haslem do idealu przerzuconym przez zycie. Sa to przybory do tesknot niezrealizowanych, nienamalowanych. Sa to przyrzady do cudow i czarow, do krainy, w ktora wchodze uzbrojona! Karabin – sztaluge biore w ramiona moje i farb naboje i karton – tarcze i... spiewajac, walcze z rozkosza szalona, z cala natura nieujarzmiona. Zakoluja blekity, zielenie i malachity i taka symfonia barw wypelnia ma dusze, ze ani drgne, ani sie rusze, tylko tkwie cala jak zakamieniala. A potem – to juz odruchem, pedzlem jak paluchem maluje... Jak? Po co? Nie wiem. Ale musze, musze, musze! Bo sie rozkosza barw udusze! |
Aneri: Roze i cynie.
olej na tekturze.
PEJZAZ NIENAMALOWANY
|
Dzisiaj na pejzazu rozstawie trojnog greckiej wrozki i wyczaruje jak z obrazu przed wasza dusza to – co kocham. Wiec cicho siadzcie, zmruzcie oczy (powiek kurtyna jest konieczna). Niechaj ogarnie wasza dusza ziemi i nieba bezkres caly. Niechaj od trawy, co nog waszych przylgnela, az po blekity, gdzie schowal sie zar slonca w chmury spowity, roztancza sie dokola drzewa i pola. Roztancza w rytmie falistym, w oparze mglistym i poorane troskami zagony i ugor opuszczony. A tu – zaraz na prawo, za zielona murawa w dole wije sie potok, ktory szumi i dzwoni rytmicznie, jak to tylko Bach umie. Wiec – na klawisze rece uloze i tak zakoncze basn o pejzazu wiosnianym – nienamalowanym... |
Wojciech Weiss: Renia przy lampie, ok. 1910.
