PRZEMYSŁAW ROBERT KAPITAN
NOWE WIERSZE 2002
Ciesz się antraktem
|
Ciesz się antraktem, zanim się skończy, zanim król szczurów posłanie wymości. Na scenie. Ciesz się antraktem. I nie udawaj wspólnika kata- strofizmu - orzech już dawno wydrążyli. Teraz łupią ciemności. Ciesz się antraktem. Chociaż smakowałeś wielkie nadzie- nie dwudziestego wieku, który był także twoim wiekiem i trumny tych co zadarli z epoką. Ciesz się antraktem. I baw się. Jeśli chcesz... beat albo nie beat, lecz, tak jak tamci, pamiętaj : świat może potrwać jeszcze tylko trzy ty- godnie. Przeżyj go bez strachu. (Nawet najwięksi z braci stają się w końcu wielkimi dziadami do orzechów) |
Zmierzch
|
Czekając na roztargnioną guwernantkę, błękitnookie dzieciaki w marynarskich mundurkach przymierzały znaleziony na ławce kapelusz. Otwarte okiennice na drugim piętrze ziewały przeciągle, więc chudy skrzypek spod dwunastki nie przestawał się mylić. Cienie kamienic potulnie kładły się spać, a niedoszły student filozofii umykał sformułowaniom w rodzaju: "zachód słońca". Większość z naocznych świadków twierdziła do samego końca, że zmierzch bogów miał w sobie coś z letniego podwieczorku w altanie. |
Allegro dla przebaczającego
|
Tym razem zgodzę się z panem, panie Miłosz - polszczyzna żartuje sobie na całego w dodatku z aspektu metafizycznego, na przykład : każe nieporadnie czcić, nie wspominając o zbawieniu, albo o skrzypcach (powiedzmy Stradivariego z roku tysiąc siedemset szesnastego) figurujących w księdze rodzaju nijakiego. Wobec takiej niesubordynacji (języka ojczystego) powstają we mnie obsesje na punkcie Kinskiego, które, jak wiadomo, prowadzą do Paganiniego, a więc znów do skrzypiec (powiedzmy Stradivariego) i harmonii allegro dla przebaczającego. A zresztą, czy mesjasz musi mówić po polsku? Co prawda, twierdziło tak paru facetów (lokatorzy wieku dziewiętnastego; tanie, paryskie mieszkania; w ogóle podłe dzielnice), ale oni mieli całkiem inne obsesje... |
* * *
|
Spójrzmy prawdzie w oczy- wiście, że eseje Bolesława Micińskiego nie są niedostępne! Któregoś dnia autor powyższej/niższej czytanki otworzy wreszcie "Portret Kanta..." wydanie Kultury (1947, a może wznowienie?) i nie dowie się tego czego nie można się dowiedzieć, czego nie można dowieść. Wtedy, finito z zaczesywaniem włosów à la B. Miciński, zmorą nadziei, kantowaniem. Mają racje duńscy filozofowie życiowej przygody: – coś za coś – nic a nic – ciosanie za ciosaniem |
