PRZEMYSLAW ROBERT KAPITAN
NOWE WIERSZE 2002
Ciesz sie antraktem
|
Ciesz sie antraktem, zanim sie skonczy, zanim krol szczurow poslanie wymosci. Na scenie. Ciesz sie antraktem. I nie udawaj wspolnika kata- strofizmu - orzech juz dawno wydrazyli. Teraz lupia ciemnosci. Ciesz sie antraktem. Chociaz smakowales wielkie nadzie- nie dwudziestego wieku, ktory byl takze twoim wiekiem i trumny tych co zadarli z epoka. Ciesz sie antraktem. I baw sie. Jesli chcesz... beat albo nie beat, lecz, tak jak tamci, pamietaj : swiat moze potrwac jeszcze tylko trzy ty- godnie. Przezyj go bez strachu. (Nawet najwieksi z braci staja sie w koncu wielkimi dziadami do orzechow) |
Zmierzch
|
Czekajac na roztargniona guwernantke, blekitnookie dzieciaki w marynarskich mundurkach przymierzaly znaleziony na lawce kapelusz. Otwarte okiennice na drugim pietrze ziewaly przeciagle, wiec chudy skrzypek spod dwunastki nie przestawal sie mylic. Cienie kamienic potulnie kladly sie spac, a niedoszly student filozofii umykal sformulowaniom w rodzaju: "zachod slonca". Wiekszosc z naocznych swiadkow twierdzila do samego konca, ze zmierzch bogow mial w sobie cos z letniego podwieczorku w altanie. |
Allegro dla przebaczajacego
|
Tym razem zgodze sie z panem, panie Milosz - polszczyzna zartuje sobie na calego w dodatku z aspektu metafizycznego, na przyklad : kaze nieporadnie czcic, nie wspominajac o zbawieniu, albo o skrzypcach (powiedzmy Stradivariego z roku tysiac siedemset szesnastego) figurujacych w ksiedze rodzaju nijakiego. Wobec takiej niesubordynacji (jezyka ojczystego) powstaja we mnie obsesje na punkcie Kinskiego, ktore, jak wiadomo, prowadza do Paganiniego, a wiec znow do skrzypiec (powiedzmy Stradivariego) i harmonii allegro dla przebaczajacego. A zreszta, czy mesjasz musi mowic po polsku? Co prawda, twierdzilo tak paru facetow (lokatorzy wieku dziewietnastego; tanie, paryskie mieszkania; wogole podle dzielnice), ale oni mieli calkiem inne obsesje... |
* * *
|
Spojrzmy prawdzie w oczy- wiscie, ze eseje Boleslawa Micinskiego nie sa niedostepne! Ktoregos dnia autor powyzszej/nizszej czytanki otworzy wreszcie "Portret Kanta..." wydanie Kultury (1947, a moze wznowienie?) i nie dowie sie tego czego nie mozna sie dowiedziec, czego nie mozna dowiesc. Wtedy, finito z zaczesywaniem wlosow à la B. Micinski, zmora nadziei, kantowaniem. Maja racje dunscy filozofowie zyciowej przygody: – cos za cos – nic a nic – ciosanie za ciosaniem |
