JÓZEF WITTLIN
WIERSZE CZASU ZAGŁADY
STABAT MATER
|
Stała matka boleściwa - na rynku Przy swym martwym, powieszonym synku. Stała w świata przeraźliwej pustce Polska matka w służącowskiej chustce. Nie płakała i nic nie mówiła, Zimne oczy w zimne zwłoki wbiła. Wisiał bosy, z wszystkiego wyzuty. Niemcy przedtem zabrali mu buty. Będą w butach jej syna chodzili Po tej ziemi, którą pohańbili. Po tej ziemi, która umęczona, Stoi - patrzy - i milczy - jak ona. * * *Gdy jej synów odcinali z powroza. Kładła w groby, głuche jak jej noce - Martwe swego żywota owoce. Stabat Mater, Mater Nostra, Polonia, Z cierni miała koronę, na skroniach. |
NA SĄDNY DZIEŃ ŻYDOWSKI
ROKU 1942 (5703)
|
Od tylu wieków się toczy gardłowa przeciw nam sprawa I bez Twojego wyroku odwieczna kaźń nasza trwa. Powołaj świadków obrony i niech się skończy ta krwawa Parodia Sądnego Dnia! Miast pieluch już nam w kołyskach śmiertelne wkładają koszule Od bicia, bicia się w piersi na kamień stężała nam dłoń. Jehowo! Zjaw się na Sądzie i wykryj błąd w protokóle, Z nadobłocznego zejdź tronu i sam przed Sobą nas broń! Już pierwsze gwiazdy zabłysły na Twoich niebios powale, Starcy zadęli w rogi - płomienie buchnęły im z bród. * * *Wygnańcy, synowie Ewy, przeklęty Kaina płód. |
