JOZEF WITTLIN
WIERSZE CZASU ZAGLADY
STABAT MATER
|
Stala matka bolesciwa - na rynku Przy swym martwym, powieszonym synku. Stala w swiata przerazliwej pustce Polska matka w sluzacowskiej chustce. Nie plakala i nic nie mowila, Zimne oczy w zimne zwloki wbila. Wisial bosy, z wszystkiego wyzuty. Niemcy przedtem zabrali mu buty. Beda w butach jej syna chodzili Po tej ziemi, ktora pohanbili. Po tej ziemi, ktora umeczona, Stoi - patrzy - i milczy - jak ona. * * *Gdy jej synow odcinali z powroza. Kladla w groby, gluche jak jej noce - Martwe swego zywota owoce. Stabat Mater, Mater Nostra, Polonia, Z cierni miala korone, na skroniach. |
NA SADNY DZIEN ZYDOWSKI
ROKU 1942 (5703)
|
Od tylu wiekow sie toczy gardlowa przeciw nam sprawa I bez Twojego wyroku odwieczna kazn nasza trwa. Powolaj swiadkow obrony i niech sie skonczy ta krwawa Parodia Sadnego Dnia! Miast pieluch juz nam w kolyskach smiertelne wkladaja koszule Od bicia, bicia sie w piersi na kamien stezala nam dlon. Jehowo! Zjaw sie na Sadzie i wykryj blad w protokole, Z nadoblocznego zejdz tronu i sam przed Soba nas bron! Juz pierwsze gwiazdy zablysly na Twoich niebios powale, Starcy zadeli w rogi - plomienie buchnely im z brod. * * *Wygnancy, synowie Ewy, przeklety Kaina plod. |
