WIESŁAW CIESIELSKI
POEZJE
GRA W KOŚCI
|
1. Rzut pierwszy
O Juliuszu i twoje czoło nieziemskie, marsowe, gdy przekraczałeś próg historii. Rubikon. Oszukiwałeś, gdy kości zostały rzucone. 2. Rzut drugi Baby na bazarze, oszuści w trzy karty i gra w kości w portowej tawernie. Nie myśleć dnem butelki, bełkotać bezzębnie. 3. Rzut trzeci Ten ruch dłoni w twoich włosach, budzisz sen znad książki, twoje nie zagrzane ciepło boli mnie w mózgu. Rzucasz kości. Same szóstki. 4. Rzut czwarty Marząc o twoim śnie, o drżeniu liścia... Śmiejesz się, gdzieś obok twarzy, że nie dogonię twojej sarny, aby zadomowić, rozkrzesać ogień, rozkroić chleb. 5. Rzut piąty Dama z łasiczką w wolnych chwilach gra w kości i wtedy na płótnie jest otchłań po jej biciu serca, pustka po drżeniu łasiczki. 6. Rzut szósty Halucynacja jedna po drugiej. Nasze życia to taka gra w kości o ostatnią koszulę. |
Gladiator teraźniejszości
|
Gladiator, właściwie jego śmierć, w lepkiej krwi zachodzącego słońca. Nozdrza dyszącego byka na arenie, rozjuszonego przez małego motylka. Śmierć pachnąca jaśminem, kadzidłem i dymem ognisk, pastuchów z mojego dzieciństwa. Krowy pędzone przez ujadającego burka. Twoje gołe nogi po same wierzchołki dumnych modrzewi. Gdzieś odległe kaczeńce, utopione czasem teraźniejszym, przechodzą w zapomnienie. |
Zacieranie krajobrazu
|
Wieżyczki kościołów, nutki jaskółek ułożone w niezwykłą piątą symfonię. Ta ta ta taaaaam, na zdezelowanym pianinie, a może to tylko halucynacja, odtwarzanie z pamięci, za każdym razem, gdy tylko słyszę bicie dzwonów. Dziadek prowadzi konia za uzdę, potem jedziemy drabiniastym wozem, gdzieś za gwiazdą północy, budzi mnie pianie koguta. Ten wiersz będzie miał metafizyczny wymiar, gdy po prostu umrę jako wieczne dziecko, idąc z dziadkiem i koniem na drugą stronę słowa. |
Diabelskie żarna
|
Gdy przydrożny kamień zagra ze mną w zielone, zasłucham się w śpiew świerszczy, w wycie wiatru, czy w kłótnie srok? Może zgłębię samotność kamienia i niewątpliwą wieczność, aż do śmierci żwiru? Przekazywany cień, mijający ludzie, mówią, że diabeł je tu przyniósł, zrobił żarna, mielił ludzkie zatracenie. |
Wymienny jak waluta
|
Nie bądź wymienny jak waluta, nie daj wymienić swojej duszy, na euro, na złotówki, na dolary, na wagę złota, uczucia na zielone, wiarę na srebrniki. Nie daj pogrzebać swojej wrażliwości pod dziesiątkami weksli, czeków, numerów. Nie daj się wymienić na enter, czy escejp. Nie daj się wymienić na znak zapytania, czy wykrzyknik. Pozostań życiodajnym słowem we wszechświecie, lub pozostań wśród ludzi, ale bądź. |
Był sobie wiersz
|
Czasami jestem jak piłka. Z rąk do rąk, kozłuję, igrając ze śmiechem dzieci. Czasami jestem jak jabłko. Nadgryzione łapczywie, jeszcze nie ogryzek, a już wyrzucone. Czasami jestem w twoim cieple, zagrzewam Twoje wnętrze moim ciepłem. Czasami jestem po prostu drzewem. Zrzucam jesienne liście. Czasami jestem wierszem. Otwieram słowom usta, uczę je bezboleśnie kłamać. |
Czasami jestem po prostu drzewem
(fot. Wiesław Ciesielski)
Przeciw śmierci ogryzków
|
Twarde pestki rozsypane na talerzu, Błyszczą delikatną wilgocią. Nóż z drobinami soku. Jądro życia. Być może wzrosną drzewem, Zakwitną, zaszumią wiatrem, zaciążą i nabrzmieją... Nie wyrzucaj ogryzków do śmieci! Przecież jesteś przeciwny aborcji. Tkliwe tchnienie. Bóg wiedział, że świat jest dobry. Nasuwa się tylko refleksja. Jakiego to ogryzka jesteśmy owocami? |
Jesień
|
Babie lato jak milczące struny, które ktoś uwolnił z napięcia gotowości wydania dźwięku. Ulatują, strącone pierwszym mrozem liście. Ogrodnik z wielkimi grabiami walczy ze śmiercią lata. |
Dlaczego?
|
Tutaj, czy tam? Przejście podziemne do innego świata. Zamyślone kosze na śmieci. Klęczący przedmiot człowieka, z kartką na szyi, zgiełk omija w tłumie... Bóg zapłać. Wpatrzony w okno z umykającego ekspresu, oczy tak dziwnie przeskakują, jakby chciały dogonić odpowiedź. |
Falset impotentów
|
Gdy ze zgiełku wyłowisz słowa, zapisane w brulionie z bezsilności pragnienia, gdy powiesz mi, że prawdy trzeba szukać i sprzedasz mi mapę za jeden ze srebrników, i sprzedasz mi miłość za jeden ze srebrników, a za następny chwałę i poklask, sławę, uznanie i tak dalej, i tak dalej... zabrakło srebrników. I czym opłacisz przewoźnika Judasza ? |
Sen czy jawa
|
Uchyl drzwi naszych odpływów w kosmos. Wyrwana cząstka wszechświata. Moje dzieci, jądra życia zasiane przez zmęczonego stwórcę. Myśli przygotowały spisek. Nie umiem poradzić sobie z tą nicią horyzontu. Nikt nikomu nie dał odpowiedzi. Pytania też nie padły. Nie było komu oderwać się z nad pełnej misy. Pełni czułości. Ujęci w skróty albo w cudzysłów. Odarci. Oczekujemy na przełamanie cienia. Czy prezerwatywa daje nam prawo do miłości? Następnym razem nie będzie następnego razu. Młoda łania przybiegła do mojego snu i tak cicho odeszła po spełnieniu nocy. |
 Wiesław Ciesielski |
Wiesław Ciesielski
(ur. 1959), poeta, eseista i krytyk literacki, jest autorem tomików poezji: Kraina
milczenia (1986), Głód (1986), Przypowieści o wolności
(1989), Wielki ogród Pana Boga (1990), Rozrachunek z Konradem
(1995), Popielisko (1999), Mężczyzna światłoczuły (2001), W
2001 roku nakładem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich ukazała się
bibliografia autora. Współpracuje z Autografem.
Mieszka w Słupsku. Przygotowuje powieści: Wyżej nieba, Wieża Babel oraz tomik wierszy: Słońce w rogach byka. O swoich wierszach mówi: Działanie wiersza opieram na jego zmysłowym, bezpośrednim kształcie. Materializacja tego obrazu przyjmuje rolę łącznika między ludźmi, a więc przyjmuje rolę duchowej komunikacji. Człowiek jest przedmiotem natury, ale jest zdolny być podmiotem bytu, na obraz i podobieństwo, sacrum samym w sobie. Słowo, które zeszło do ludzi, próbuje odnaleźć swoją drogę, ale dąży zawsze do człowieka. |
