WIESLAW CIESIELSKI
POEZJE
GRA W KOSCI
|
1. Rzut pierwszy
O Juliuszu i twoje czolo nieziemskie, marsowe, gdy przekraczales prog historii. Rubikon. Oszukiwales, gdy kosci zostaly rzucone. 2. Rzut drugi Baby na bazarze, oszusci w trzy karty i gra w kosci w portowej tawernie. Nie myslec dnem butelki, belkotac bezzebnie. 3. Rzut trzeci Ten ruch dloni w twoich wlosach, budzisz sen znad ksiazki, twoje nie zagrzane cieplo boli mnie w mozgu. Rzucasz kosci. Same szostki. 4. Rzut czwarty Marzac o twoim snie, o drzeniu liscia... Smiejesz sie, gdzies obok twarzy, ze nie dogonie twojej sarny, aby zadomowic, rozkrzesac ogien, rozkroic chleb. 5. Rzut piaty Dama z lasiczka w wolnych chwilach gra w kosci i wtedy na plotnie jest otchlan po jej biciu serca, pustka po drzeniu lasiczki. 6. Rzut szosty Halucynacja jedna po drugiej. Nasze zycia to taka gra w kosci o ostatnia koszule. |
Gladiator terazniejszosci
|
Gladiator, wlasciwie jego smierc, w lepkiej krwi zachodzacego slonca. Nozdrza dyszacego byka na arenie, rozjuszonego przez malego motylka. Smierc pachnaca jasminem, kadzidlem i dymem ognisk, pastuchow z mojego dziecinstwa. Krowy pedzone przez ujadajacego burka. Twoje gole nogi po same wierzcholki dumnych modrzewi. Gdzies odlegle kaczence, utopione czasem terazniejszym, przechodza w zapomnienie. |
Zacieranie krajobrazu
|
Wiezyczki kosciolow, nutki jaskolek ulozone w niezwykla piata symfonie. Ta ta ta taaaaam, na zdezelowanym pianinie, a moze to tylko halucynacja, odtwarzanie z pamieci, za kazdym razem, gdy tylko slysze bicie dzwonow. Dziadek prowadzi konia za uzde, potem jedziemy drabiniastym wozem, gdzies za gwiazda polnocy, budzi mnie pianie koguta. Ten wiersz bedzie mial metafizyczny wymiar, gdy po prostu umre jako wieczne dziecko, idac z dziadkiem i koniem na druga strone slowa. |
Diabelskie zarna
|
Gdy przydrozny kamien zagra ze mna w zielone, zaslucham sie w spiew swierszczy, w wycie wiatru, czy w klotnie srok? Moze zglebie samotnosc kamienia i niewatpliwa wiecznosc, az do smierci zwiru? Przekazywany cien, mijajacy ludzie, mowia, ze diabel je tu przyniosl, zrobil zarna, mielil ludzkie zatracenie. |
Wymienny jak waluta
|
Nie badz wymienny jak waluta, nie daj wymienic swojej duszy, na euro, na zlotowki, na dolary, na wage zlota, uczucia na zielone, wiare na srebrniki. Nie daj pogrzebac swojej wrazliwosci pod dziesiatkami weksli, czekow, numerow. Nie daj sie wymienic na enter, czy escajp. Nie daj sie wymienic na znak zapytania, czy wykrzyknik. Pozostan zyciodajnym slowem we wszechswiecie, lub pozostan wsrod ludzi, ale badz. |
Byl sobie wiersz
|
Czasami jestem jak pilka. Z rak do rak, kozluje, igrajac ze smiechem dzieci. Czasami jestem jak jablko. Nadgryzione lapczywie, jeszcze nie ogryzek, a juz wyrzucone. Czasami jestem w twoim cieple, zagrzewam Twoje wnetrze moim cieplem. Czasami jestem po prostu drzewem. Zrzucam jesienne liscie. Czasami jestem wierszem. Otwieram slowom usta, ucze je bezbolesnie klamac. |
Czasami jestem po prostu drzewem
(fot. Wieslaw Ciesielski)
Przeciw smierci ogryzkow
|
Twarde pestki rozsypane na talerzu, Blyszcza delikatna wilgocia. Noz z drobinami soku. Jadro zycia. Byc moze wzrosna drzewem, Zakwitna, zaszumia wiatrem, zaciaza i nabrzmieja... Nie wyrzucaj ogryzkow do smieci! Przeciez jestes przeciwny aborcji. Tkliwe tchnienie. Bog wiedzial, ze swiat jest dobry. Nasuwa sie tylko refleksja. Jakiego to ogryzka jestesmy owocami? |
Jesien
|
Babie lato jak milczace struny, ktore ktos uwolnil z napiecia gotowosci wydania dzwieku. Ulatuja, stracone pierwszym mrozem liscie. Ogrodnik z wielkimi grabiami walczy ze smiercia lata. |
Dlaczego?
|
Tutaj, czy tam? Przejscie podziemne do innego swiata. Zamyslone kosze na smieci. Kleczacy przedmiot czlowieka, z kartka na szyi, zgielk omija w tlumie... Bog zaplac. Wpatrzony w okno z umykajacego ekspresu, oczy tak dziwnie przeskakuja, jakby chcialy dogonic odpowiedz. |
Falset impotentow
|
Gdy ze zgielku wylowisz slowa, zapisane w brulionie z bezsilnosci pragnienia, gdy powiesz mi, ze prawdy trzeba szukac i sprzedasz mi mape za jeden ze srebrnikow, i sprzedasz mi milosc za jeden ze srebrnikow, a za nastepny chwale i poklask, slawe, uznanie i tak dalej, i tak dalej... zabraklo srebrnikow. I czym oplacisz przewoznika Judasza ? |
Sen czy jawa
|
Uchyl drzwi naszych odplywow w kosmos. Wyrwana czastka wszechswiata. Moje dzieci, jadra zycia zasiane przez zmeczonego stworce. Mysli przygotowaly spisek. Nie umiem poradzic sobie z ta nicia horyzontu. Nikt nikomu nie dal odpowiedzi. Pytania tez nie padly. Nie bylo komu oderwac sie z nad pelnej misy. Pelni czulosci. Ujeci w skroty albo w cudzyslow. Odarci. Oczekujemy na przelamanie cienia. Czy prezerwatywa daje nam prawo do milosci? Nastepnym razem nie bedzie nastepnego razu. Mloda lania przybiegla do mojego snu i tak cicho odeszla po spelnieniu nocy. |
 Wieslaw Ciesielski |
Wieslaw Ciesielski
(ur. 1959), poeta, eseista i krytyk literacki, jest autorem tomikow poezji: Kraina
milczenia (1986), Glod (1986), Przypowiesci o wolnosci
(1989), Wielki ogrod Pana Boga (1990), Rozrachunek z Konradem
(1995), Popielisko (1999), Mezczyzna swiatloczuly (2001), W
2001 roku nakladem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich ukazala sie
bibliografia autora. Wspolpracuje z Autografem.
Mieszka w Slupsku. Przygotowuje powiesci: Wyzej nieba, Wieza Babel oraz tomik wierszy: Slonce w rogach byka. O swoich wierszach mowi: Dzialanie wiersza opieram na jego zmyslowym, bezposrednim ksztalcie. Materializacja tego obrazu przyjmuje role lacznika miedzy ludzmi, a wiec przyjmuje role duchowej komunikacji. Czlowiek jest przedmiotem natury, ale jest zdolny byc podmiotem bytu, na obraz i podobienstwo, sacrum samym w sobie. Slowo, ktore zeszlo do ludzi, probuje odnalezc swoja droge, ale dazy zawsze do czlowieka. |
