BARBARA KOBOS KAMIŃSKA
Pamięci cieni
|
Odchodzą, oddalają się oniemieli, jeden za drugim, w świat cieni. Jak osobliwy jest los człowieka w śnie o życiu, w tej baśni rwącego strumienia. Jak przedziwna jest ludzka dola w tych wirach i zgasłych płomieniach złączonych historią życia. Ktoś już tutaj był, ktoś zostawił cień, ktoś odszedł, ktoś mnie wyprzedził. Słyszę łzy, krzyk w stronę nieba – tu leży już niejeden kamień. Kto mi powie jak biegnie czas poza ziemią życia, co jest nadzieją a co ułudą, jak bez lęku przejść na drugi brzeg, na skraj bezruchu, na spotkanie świata w mroku? I ja i krok za krokiem i koniec zapisany w przeznaczeniu. Lund, listopad 2002 |
