BARBARA KOBOS KAMINSKA
Pamieci cieni
|
Odchodza, oddalaja sie oniemieli, jeden za drugim, w swiat cieni. Jak osobliwy jest los czlowieka w snie o zyciu, w tej basni rwacego strumienia. Jak przedziwna jest ludzka dola w tych wirach i zgaslych plomieniach zlaczonych historia zycia. Ktos juz tutaj byl, ktos zostawil cien, ktos odszedl, ktos mnie wyprzedzil. Slysze lzy, krzyk w strone nieba – tu lezy juz niejeden kamien. Kto mi powie jak biegnie czas poza ziemia zycia, co jest nadzieja a co uluda, jak bez leku przejsc na drugi brzeg, na skraj bezruchu, na spotkanie swiata w mroku? I ja i krok za krokiem i koniec zapisany w przeznaczeniu. Lund, listopad 2002 |
