JAN   TWARDOWSKI

Spieszmy sie

Annie Kamienskiej Spieszmy sie kochac ludzi tak szybko odchodza zostana po nich buty i telefon gluchy tylko to co niewazne jak krowa sie wlecze najwazniejsze tak predkie ze nagle sie staje potem cisza normalna wiec calkiem nieznosna jak czystosc urodzona najprosciej z rozpaczy kiedy myslimy o kims zostajac bez niego Nie badz pewny ze czas masz bo pewnosc niepewna zabiera nam wrazliwosc tak jak kazde szczescie przychodzi jednoczesnie jak patos i humor jak dwie namietnosci wciaz slabsze od jednej tak szybko stad odchodza jak drozd milkna w lipcu jak dzwiek troche niezgrabny lub jak suchy uklon zeby wiedziec naprawde zamykaja oczy chociaz wiekszym ryzykiem rodzic sie niz umrzec kochamy wciaz za malo i stale za pozno Nie pisz o tym zbyt czesto lecz pisz raz na zawsze a bedziesz tak jak delfin lagodny i mocny Spieszmy sie kochac ludzi tak szybko odchodza i ci co nie odchodza nie zawsze powroca i nigdy nie wiadomo mowiac o milosci czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza

Kaligrafia:   Z. W. Wolkowski

Niewidoma dziewczynka

Matko - mowila niewidoma dziewczynka tulac sie do Jej obrazu – poznam Cie swiatelkami palcow Korona Twoja zimna – slizgam sie po niej jak po gladkiej szybie sa kolory tak ciezkie ze odstaja od przedmiotu to co zlote chodzi swoimi drogami i zyje osobno Slucham szelestu Twoich wlosow ide chropowatym brzegiem Twojej sukni odkrywam gorace zrodla rak pomarszczona ponczoszke Twej skory szorstkie szczeliny twarzy zwir zmarszczek tkliwosc obnazenia ciepla ciemnosc sprawdzam szrame jak blizne po milosci zatrzymuje tu oddech w palcach ucze sie bolu na pamiec zdrapuje to co przywarlo ze swiata jak smierc niegrzeczna wydobywam puszystosc rzes odwracam lze zbieram nosem zapach nieba odgaduje wreszcie malego Jezusa z potluczonym spuchnietym kolanem na Twym reku Tyle tu wszedzie spokoju pomiedzy slowem a miloscia kiedy dotykam obraz stuka jak krew klejnoty niepotrzebnie jecza robaczek piszczy w trzewiku sypie sie szmerem czas pachna korzonki farb milknie ucho Opatrznosci Palce moje umieja sie takze usmiechac mietoszac Twoj staroswiecki szal ciagnac rekaw jak uglaskanego smoka Odslaniam z wlosow kryjowke sluchu – zartuje ze czuwajac mruzysz lewe oko stopy masz bose – od spodu pomarszczone jak podbial przeciez nie chodzisz w szpilkach po niebie mysle ze Ty takze nie widzisz oddalas wzrok w Wielki Piatek stalo sie wtedy tak cicho jakbys prostowala na zegarku ostatnia sekunde i juz nie pasuja do nas zadne powazne okulary oparlas sie na swietym Janie jak na bialej kwitnacej lasce piszesz dalszy ciag Magnificat alfabetem Braille'a ktorego nie znaja teologowie bo za bardzo widza tak Cie sumiennie zasuwaja na noc w jasnogorskie blachy pancerne To nic wystarczy kochac sluchac i obejmowac

Jan Twardowski,    znow najpiekniejszy w Polsce jest lipiec nad woda

Wydawnictwo Unia, Katowice, 1996.

Copyright © 1997-2002 Zwoje