ZBIGNIEW MATYJASZCZYK
WIERSZE 2002
|
Nie płacz Wierzbo lustra staw rozpierścienia łzy twe tęskne i zanosi je na brzeg Kaczy puch łabędzi piór jakże pięknie jakże pięknie Pnącza rąk obejmą pień zwinnie wokół się obrosną przylgną ciałem cichych łąk nie pozwolą nocą zasnąć Zazielenią wierzbią chęć w głębię wcisną się konaru wbluszczą swą odmienną płeć pozostaną aż do rana W stawie świt obmywa twarz pluszcze bluszczem wiatr ospale nie ma Wierzba tęsknych łez choć płaczącą zwą ją stale. |
|
Z powagą, pełna spokoju, nieruchoma siedziała w fotelu gałęzi. W szkiełkach jej oczu błyszczała nieufność, którą przekonać mogło tylko wnikliwe badanie i dotyk. Świat jej zawierał się w poziomie widnokręgu nakreślonego przekręcaniem głowy wokół własnej osi. Jedynym właściwym celem jej działania było upatrzenie ofiary, przetrwanie gatunku. Nie miała poczucia ludzkiej miłości, nie znała słów: kocham cię, przebaczam. Nie rozróżniała dobra od zła – jedynie siłę wiatru, mogącego poruszyć gałąź i zrzucać liście na jej szare pióra. A przecież mądrość, to umiejętność patrzenia poprzez rzeczy materialne, dostrzeganie wnętrza... Dlaczego więc ten, ślepy za dnia, ptak jest dla nas symbolem mądrości? |
|
Pisanie na wodzie ma kształty okręgów słowa rozprzestrzeniają się powracają zawierając recenzje brzegów fale nakładają się w chaos wypowiedzi. Woda jest kartką o nieskończonej powierzchni samoczynnie wygładza zabiela zapisane strony dąży do czystości – spokoju mądrzy ludzie piszą na skałach kaligrafują zdania zamieniają je w rysunki mamutów wymarłe pozostają metaforą czasów. |
W roku 2000 wydał pierwszy tomik pt. Wiersze z drzewa miłości. Przebija w nim prostota wypowiedzi, młodzieńcze echa. Przygotowuje do druku następny tomik Ciepłodajny erotyk. Publikuje głownie w Internecie.
Mówi o swoim pisaniu:
"Wiersze są oddechem mojej drugiej natury, oknem na świat, przez które wymyka się cała wewnętrzna pasja mężczyzny. Odsłaniając własną sferę marzeń i przeżyć, prowokuję do rozmowy z wewnętrznym ja. Chcemy kochać, a jednocześnie boimy się cierpienia jakie niesie z sobą to najwyższe uczucie. Od nas samych zależy, co uczynimy z tym najpiękniejszym darem. W pogoni za pracą, pieniądzem, spełnianiem wielkich i małych marzeń, gubimy się w ogromie tego świata, nie mogąc znaleźć odpowiedzi na odwieczne pytanie o sens ziemskiego bytu."
 |
 |
 |
 |
|
 | ||||