JULIA HARTWIG
|
Spójrz okiem mrówki: ten las trawy te rude sosny rdestu te palmy bobkowych liści i szybki mozół biegu po podziemnych muskułach drzew i nieustanne potopy deszczu i szybko wysychający piasek rodzinnego mrowiska. Spójrz okiem ptaka: ta przepaść w dole wśród słońca i cieni żywioł liści namioty zieleni ekstaza lotu dom gdzie los przydarzy tajemnica zniknięcia śmierć w miejscu nieznanym. Spójrz okiem nieba i spójrz okiem wody okiem ofiary i okiem cierpienia Raz jeden bez urazy spójrz Lecz czy podołasz temu? |
 |
 |
 |
 |
|
 | ||||