"FOURTEEN STATIONS" / "HEY YUD DALET"
(A suite of fifteen charcoal drawings)
I was born before the end of the War in October 1944 in Tashkent, Uzbekistan. My parents had been refugees from Poland, and in 1946, after the war, they returned there. Finding their home in Sanok destroyed and the Jewish community annihilated, they moved with me, their youngest and sole surviving child, to Lubawka, a small town in Lower Silesia. In 1951 we moved to Legnica. I grew up among the ruins of World War II, listening to adults who survived the war. I heard accounts of what went on during the war from both Jews and Christians.
Although their tales evoked imagery of a distant monstrous land, survivors' stories of barbed wire crowned concentration camps were local history. I remember my mother speaking of neighbors' and friends' assistance after the Nazi horde overran Poland in 1939: A Ukrainian neighbor in Sanok hung crucifixes in our apartment to deceive the Germans. My parents' friend, Mr. Lachowicz, who lived outside town, risked his family by coming to hide us. And, finally, a Wehrmacht officer helped my mother by bringing food and wood. I also remember hearing of the cruelty, hatred and inhumanity that transpired during the war. The land on which such suffering took place, where my uncle, aunt and cousins became ashes in the slaughterhouse of Belzec, was also the flowered field where my friends and I ran and played.
The genesis for my undertaking the "Fourteen Stations" / "Hey Yud Dalet" project was a chance event. On January 19, 1993, I entered the Holocaust Memorial Room at the local Whippany, NJ, Jewish Community Center. The octagonal space was empty. In the dim light I noticed that the seven bare walls were divided into fourteen sections. In an instant this project crystallized in my mind. I recalled Elie Wiesel's poignant references to the countless Calvaries that took place in the camps. The infamous names swirled in my mind. And, on the spot I sketched the concept for the suite. I returned home and telephoned my friend, a poet, Jerome Rothenberg in San Diego, to suggest a collaborative effort. He accepted at once, proposing Gematria poems based on the Hebrew and Yiddish spellings of the camps.
That night I dreamed I was handed a glass jar labeled ?Soil from Auschwitz.? I turned the jar to read the label. The ingredients were listed in mundane order as on a can of soup: Jews, Gypsies, Poles, Russians, Czechs, and on. The list was long. Jews were the first, therefore the main ingredient.
In my subsequent research, over the years, I spent weeks at a time at the Cartographic and Architectural section of the National Archives in College Park, MD. I discovered the negatives which would serve as source images for my drawings, amid countless rolls of Luftwaffe and Allied aerial reconnaissance film. I am grateful to Waclaw Godziemba-Maliszewski, president of The Society for Aero-Historical Research for his help. Thanks are also due to Mrs. Marylyn Beech of the Air Photo Library at Keele University and Cprl. Dean Wilkinson & Sgt. Steven Gregson at JARIC, RAF Brampton in England for helping me locate additional negatives. The suite consists of fifteen 47 1/2" by 75" drawings in charcoal and white Conté. The 15 drawings are accompanied by Jerome Rothenberg's poems hand-lettered on the same paper, 47 1/2" by 15". The drawings and poem/drawing are all framed in hand-forged wrought iron frames.
The images are based on aerial photographs of the camps, taken by Luftwaffe and Allied reconnaissance during the War. Within each drawing is embedded one fourteenth of the Kaddish divided into the natural breaks that occur in its recitation. These Aramaic and Hebrew phrases are interwoven into the pattern and texture of each drawing and become invisible.
13 stations: death camps, built on or near railroad lines; the final stations for six million Jews as well as multitudes of others from across Europe. The 14th station, Babi Yar: a ravine outside Kiev, the final stop for tens of thousands of Ukrainian Jews. The 15th drawing, "Khurbn Prologue," is a view of Belzec taken by the Luftwaffe on May 26,1940. It is a record of the area before the camp was carved out from the forest. At the onset of the occupation the area which later housed the extermination camp was virgin woods. A damning piece of evidence photographed by the Nazis themselves.
The drawings are to be mounted and numbered from right to left according to the Hebrew Alphabet: Auschwitz-Birkenau, Babi Yar, Buchenwald, Belzec, Bergen-Belsen, Gross-Rosen, Dachau, Chelmno, Treblinka, Mauthausen, Maidanek, Sobibor, Ravensbrück and Stutthof. The full suite completes the Kaddish.
This suite has been the most intense endeavor I have ever undertaken. The act of drawing demands that I concentrate on what things look like, rather than on what they represent. I chose a distancing view from which to contemplate the dichotomy of the intrinsically fascinating aerial views and the horrifying truth. However, the two are not easily separated. When my mind becomes conscious of what these black and white shapes represent, crematoria, freight trains, pits, barracks, barbed wire fences, I am emotionally overwhelmed. The most painful drawing thus far has been that of the death camp at Belzec. The photograph from which I worked was taken by a Luftwaffe plane on a reconnaissance flight, subsequent to the Nazis' eradication of the camp. It shows the camp as a nearly empty lot amid patterned fields along a railway line in eastern Poland.
The title of my project corresponds to both the "Fourteen Stations of the Cross" and to each of the concentration camps being a railroad station. In addition, "Hey Yud Dalet," the acronym of "Hashem Yinkom Damam" (May God avenge their blood) has been carved into the gravestones of Jewish martyrs throughout the centuries.
By using topography, train tracks and stations, references to both Christian nomenclature and Hebrew acronyms, date of completion of each drawing along side the date of the original source photographs, I codify with documentation what are only marks on paper produced by a stick of charcoal in my hand. I literally draw with ashes. And in these drawings I seek to show that which the universe did not notice, or refused to see.
When I consider the vacuum of malevolent lethargy which expands all around us, I feel the need to create just to keep the rate of its expansion in check. I spend uncounted days looking into a geographic Hades, and through my perception of shapes and tonalities I draw a map for exploration of humanity's darkest undertaking. Among mundane views of occupied Europe are embedded cancers which not only eat up the glorious landscape, but beneath their rational and geometric physical layout they conceal evidence of their rapacious appetite for devouring the lives of my people. These photo images were known to many intelligence analyzers, yet little was done to inform the rest of the world of their meaning.
It is a fact that these death camps were out in plain sight to be photographed by the Luftwaffe, the RAF and the USAAC. The photons that bounced off these camps were seen by the camera lenses and fixed forever in little crystals of photographic emulsion, but somehow their reality went unnoticed by the silent sky and the omnipresent causality of all things and thoughts.
The abstraction of these images and the mechanical competence of the photographic process locks the horror into a calm banality. By the physical act of drawing, by changing the technical reproduction into the product of a human hand, I allow the silent paper to scream with the voices of those turned to ashes.
I am alive to say this Kaddish for them, and I say the Kaddish through my work. It is a prayer for all those who perished who have no one of their families left to say it for them. It is also a Kaddish for those to whom the prayer was a totally foreign expression, but whose lives were extinguished in the same braid of horror and smoke that devoured us. I return to honoring the memory of those who were butchered. I return to presenting these documents and these marks of white and black ashes as a memorial and a warning against the vacuum of forgetting.
The death camps the Nazis maintained, of which these are but a portion, are historical reality. Through visual evidence recorded by their own aerial reconnaissance cameras, the perpetrators of the Holocaust have provided irrefutable confirmation of the extermination camps. This truth is reinforced by the reconnaissance photographs of the Allies. Here is evidence of the massive industrial scale of the Nazis' "Final Solution to the Jewish Problem." Humanity must remain aware that the Holocaust was a calculated, systematic commitment to the eradication of an entire people.
I offer the "Fourteen Stations"/"Hey Yud Dalet" suite of drawings as icons for compassion and remembrance.
Urodziłem się przed końcem wojny, w październiku 1944 roku w Taszkencie, w Uzbekistanie. Moi rodzice byli tam uchodźcami z Polski. Po wojnie, w 1946 roku wrócili do Polski. Znalazłszy swój dom w Sanoku zniszczony a gminę żydowską zgładzoną, przeprowadzili się ze mną, ich najmłodszym i jedynym uratowanym dzieckiem, do Lubawki, małego miasteczka na Dolnym Śląsku. W roku 1951 przeprowadziliśmy się do Legnicy. Wyrosłem między gruzami drugiej wojny światowej, przysłuchując się dorosłym, którzy przeżyli wojnę. Słyszałem opowiadania, zarówno od Żydów i Chrześcijan, o tym co się działo podczas wojny.
Aczkolwiek ich opowiadania przywoływały wizerunki jakby z dalekiego monstrualnego kraju, opowiadania uratowanych o ukoronowanych drutem kolczastym obozach koncentracyjnych były lokalną historią. Pamiętam jak matka mówiła mi o pomocy udzielonej nam przez naszych sąsiadów i przyjaciół, po tym jak hitlerowska horda zajęła Polskę w 1939 roku: sąsiadka w Sanoku, Ukrainka, pozawieszała krucyfiksy na ścianach naszego mieszkania aby zwieść Niemców. Przyjaciel moich rodziców, Pan Lachowicz, który mieszkał poza miastem, narażał swoją rodzinę przychodząc nas ukryć. I w końcu, oficer Wehrmachtu pomagał mojej matce przynosząc żywność i drewno. Pamiętam także co słyszałem o okrucieństwie, nienawiści i nieludzkości, które miały miejsce podczas wojny. Ale ziemia, na której zaistniało tyle męki, gdzie w rzeźni Bełżca mój wujek, ciotka i kuzyni zostali przemienieni w popiół, była również kwiecistym polem gdzie ja z kolegami biegałem i bawiłem się.
Geneza mojego przedsięwzięcia, projektu "Czternaście Stacji" / "Hej Jud Dalet," była rezultatem nieoczekiwanego przypadku. Dziewiętnastego stycznia 1993 roku, wszedłem do Sali Pamięci o Holocauście w miejscowym Centrum Gminy Żydowskiej w Whippany, New Jersey. Ośmiokątna przestrzeń była pusta. W przyciemnionym świetle zauważyłem siedem gołych ścian podzielonych na czternaście części. Natychmiast ten cały projekt skrystalizował się w moim umyśle. Przywołałem od razu w pamięci bolesne wzmianki Elie Wiesela o niezliczonych kalwariach, które miały miejsce w obozach śmierci. Haniebne nazwy wirowały w moim umyśle. I tam, na miejscu, naszkicowałem zarys tej suity. Wróciłem do domu i zatelefonowałem do mojego przyjaciela-poety, Jeroma Rothenberga w San Diego, i zasugerowałem mu wspólną pracę nad tym. Zgodził się od razu, proponując gematrialne wiersze, oparte na nazwach obozów w językach hebrajskim i jidysz.
W te noc przyśniło mi się, że poddano mi słoik z nalepką "Ziemia z Auschwitz." Obróciłem słoik by przeczytać naklejkę. Składniki były wymienione w nic nieznaczącym porządku, jakby na puszce zupy: Żydzi, Cyganie, Polacy, Rosjanie, Czesi, i tak dalej. Lista była długa. Żydzi byli pierwszym, a więc głównym składnikiem. Przez lata, w dalszych poszukiwaniach, za każdym razem spędzałem całe tygodnie w Oddziale Kartografii i Architektury Narodowego Archiwum w College Park, Maryland. Między niezliczonymi rolkami filmów zdjęć rozpoznawczych wykonanych przez Luftwaffe i lotnictwo aliantów, odkryłem negatywy, które miały mi posłużyć za źródła wizerunków dla moich prac. Jestem wdzięczny Panu Wacławowi Godziembie-Maliszewskiemu, prezesowi Towarzystwa Badań Powietrzno-Historycznych, za jego pomoc. Pragnę też wyrazić podziękowania Pani Marilyn Beech z Biblioteki Powietrzno-Fotograficznej Uniwersytetu Keele i kapralowi Dean Wilkinson oraz sierżantowi Steven Gregson z JARIC, RAF Brampton w Anglii, za ich pomoc w odnalezieniu dodatkowych negatywóch.
Moja suita składa się z piętnastu rysunków, rozmiarów 120 cm x 190 cm, wykonanych węglem drzewnym i kredką Conté. Piętnaście rysunków jest połączonych piętnastoma wierszami Jeroma Rothenberga ręcznie wypisanymi na takim samym papierze, 120 cm x 38 cm. Rysunki i wiersze/rysunki są obramowane ręcznie kutymi, żelaznymi ramami.
Rysunki te zostały wykonane na podstawie na powietrznych zdjęć obozów śmierci, wykonanych podczas wojny przez Luftwaffe i alianckie lotnictwo rozpoznawcze. Wewnątrz każdego rysunku osadzona jest jedna-czternasta cześć Kadiszu, rozdzielonego na naturalne sekwencje jego recytacji. Te aramajskie i hebrajskie wersy są utkane w deseń i teksturę każdego rysunku i są niewidzialne.
Trzynaście stacji to obozy śmierci, zbudowane na liniach albo blisko linii kolejowych; końcowe stacje dla sześciu milionów Żydów jak i mnóstwo innych ludzi z wzdłuż i wszerz Europy. Czternasta stacja, Babi Jar to wąwóz pod Kijowem, ostatni przystanek dla tysięcy Żydów ukraińskich. Piętnasty rysunek, "Churbn Prolog" ("Prolog Zagłady"), jest widokiem Bełżca sfotografowanym przez Luftwaffe 26 maja, 1940 roku. Jest to dokumentacja tego terenu zanim wycięto las pod obóz. W początkach okupacji, teren, na którym później mieścił się obóz zagłady, był dziewiczym lasem. Przeklęty to kawał dowodu, sfotografowany przez samych hitlerowców.
Rysunki są montowane i ponumerowane z prawa na lewo, stosownie do alfabetu hebrajskiego: Auschwitz-Birkenau, Babi Jar, Buchenwald, Bełżec, Bergen-Belsen, Gross-Rosen, Dachau, Chełmno, Treblinka, Mauthausen, Majdanek, Sobibór, Ravensbrück i Stutthof. Cała suita dopełnia Kadisz za zgładzonych.
Ta suita jest najintensywniejszą twórczością, jakiej się kiedykolwiek podjąłem. Akt rysowania wymaga bym koncentrował się tylko na tym, jak rzeczy wyglądają, zamiast na tym, co one przedstawiają. Wybrałem widok odległy, z którego punktu widzenia można rozważać dwudzielność tych z natury fascynujących widoków z powietrza i przerażającej prawdy. Jednakże ta dwójka nie może być łatwo rozłączona. Gdy umysł mój staje się świadomy tego, co te czarnobiałe kształty reprezentują: krematoria, pociągi transportowe, doły, baraki, płoty z drutu kolczastego - staję się emocjonalnie zdruzgotany. Najboleśniejszym dotąd rysunkiem był rysunek obozu śmierci w Bełżcu. Fotografia, na podstawie której pracowałem, została zrobiona przez samolot Luftwaffe podczas lotu rozpoznawczego zaraz po wyburzeniu obozu przez nazistów. Ukazuje obóz jako prawie pustą parcelę wśród jakiegoś desenia pól wzdłuż linii kolejowej we wschodniej Polsce.
Tytuł mojego projektu odpowiada zarówno "Czternastu Stacjom Drogi Krzyżowej" jak i temu, że każdy obóz śmierci był stacją kolejową. Dodatkowo, hebrajskie litery Hej, Jud, Dalet, co jest akronimem "Hashem Jinkom Damam," ("Boże Pomścij Ich Krew"), były rytowane przez wieki na nagrobkach żydowskich męczenników.
Używając topografię, tory kolejowe i stacje, odnośniki do chrześcijańskiej nomenklatury i hebrajskich akronimów, datę ukończenia każdego rysunku obok daty wykonania oryginalnej źródłowej fotografii, kodyfikuję przy pomocy dokumentacji, którą właściwie są tylko znaki na papierze wyprodukowane przez patyczek węgla drzewnego w mojej ręce. Dosłownie rysuję popiołami. W tych rysunkach staram się pokazać to, co wszechświat nie zauważył, albo nie chciał widzieć.
Kiedy zastanawiam się nad próżnią niechętnego letargu, która rozszerza się wokół nas, odczuwam potrzebę tworzenia żeby tylko powstrzymać tempo jej rozszerzenia się. Spędzam niezliczone dni wpatrując się w geograficzny Hades, i przez moją percepcję kształtów i tonalności, rysuję mapę dla odkrywania najciemniejszego przedsięwzięcia ludzkości. Wśród kosmicznych widoków okupowanej Europy osadzone są raki, które nie tylko zjadają te wspaniałe krajobrazy, ale, pod swym racjonalnym i geometrycznym fizycznym układem, ukrywają świadectwa zachłannego apetytu na pożeranie żywotów mego narodu. Te fotograficzne widoki były znane wielu analitykom wywiadów, jednak niewiele zrobiono by powiadomić resztę świata o tym, co one przedstawiały.
Jest faktem że obozy śmierci były na tyle jasno widoczne, że mogły być fotografowane przez Luftwaffe, RAF (Royal Air Force) i USAAC (United States Army Air Corps). Fotony, które odbijały się od tych obozów były widziane przez soczewki aparatów fotograficznych i zostały na zawsze utrwalone w maleńkich kryształkach emulsji fotograficznej, ale jakoś ich realność pozostała niezauważona przez milczące niebo i wszechobecną przyczynowość wszystkich rzeczy i myśli.
Abstrakcja tych wizerunków i mechaniczna fachowość procesu fotograficznego zamyka ową okropność w spokojną banalność. Przez fizyczny akt rysowania, przez zamienianie technicznej reprodukcji w produkt ludzkiej ręki, pozwalam milczącemu papierowi wrzeszczeć głosami tych, którzy zostali przemieni w popioły.
Ja żyję by zmówić ten Kadisz za nich, i odmawiam go moją pracą. Jest to modlitwa za tych wszystkich zgładzonych, którzy nie mają nikogo pozostałego z ich rodzin, kto by odmówił tę modlitwę. Jest to także Kadisz za tych, którym ta modlitwa jest zupełnie obcym wyrażeniem, ale których żywoty zostały zgaszone w tym samym splocie okropności i dymu, który nas pochłonął. Powracam do uczczenia pamięci tych co zostali wyrżnięci. Powracam do przedstawiania tych dokumentów i tych znaków czarnego i białego popiołu jako pomnika i ostrzeżenia przed próżnią zapomnienia.
Obozy śmierci urządzone przez nazistów, z których te czternaście było tylko częścią, są historyczną rzeczywistością. Przez wizualne dowody, utrwalone przez ich własne rozpoznawcze aparaty fotograficzne, sprawcy Holokaustu dostarczyli nam niepodważalne potwierdzenie istnienia obozów zagłady. Ta prawda została umocniona przez zwiadowcze fotografie Aliantów. I tu jest dowód masowej, przemysłowej skali hitlerowskiego "Ostatecznego Rozwiązania Problemu Żydowskiego". Ludzkość musi pozostać świadoma, że Holocaust był wykalkulowanym, systematycznym działaniem dla wytępienia jednego całego narodu.
Ofiaruję suitę rysunków "Czternaście Stacji" / "Hej Jud Dalet" jako ikony współczucia i pamięci.
FIRST STATION:
|
PIERWSZA STACJA:
|
FOURTH STATION:
|
CZWARTA STACJA:
|
ELEVENTH STATION:
|
JEDENASTA STACJA:
|
Tekst i wiersze z angielskiego oryginału tłumaczył Arie A. Galles.
Text and poems translated to Polish by Arie A. Galles.
Arie A. Galles was born in 1944 in Tashkent, Uzbekistan, then a Soviet republic in the USSR, and lived in Poland from 1946 to 1956, and in Israel from 1956 to 1958, before coming to the US. He also studied in Rome, Italy in 1966-7. He received a BFA in 1968 from the Tyler School of Fine Arts of Temple University, Philadelphia, PA and an MFA in 1971 from the University of Wisconsin, Madison, WI. He is Professor of Fine Arts at Fairleigh Dickinson University, Madison, NJ, where he has taught since 1972. Galles' drawings and "Reflected Light Paintings" have been exhibited nationally, including solo shows at the O.K. Harris Gallery, New York City, and the Zolla Lieberman Gallery, Chicago. His works are in public and private collections in the US and abroad. Galles has been working on the "Fourteen Stations"/"Hey Yud Dalet" suite of drawings since January 1993. The completed "Fourteen Stations"/"Hey Yud Dalet" drawings are currently being exhibited across the United States.
Arie A. Galles urodził się w 1944 roku w Taszkencie, Uzbekistanie (wówczas w ZSRR). W latach 1946-1956 mieszkał w Polsce oraz w Izraelu w latach 1956-1958, przed przyjazdem do Stanów Zjednoczonych. W latach 1966-1967 studiował w Rzymie. W roku 1968 otrzymał BFA (Bacaulaureus Sztuk Pięknych) w Tyler School of Fine Arts of Temple University, Philadelphia, Pennsylvania, a w 1971 MFA (Magister Sztuk Pięknych) w University of Wisconsin, Madison, Wisconsin. Jest profesorem sztuki w Fairleigh Dickinson University w Madison, New Jersey, gdzie wykłada od roku 1972. Rysunki i "Malowidła Odbitego Światła" Gallesa były wystawiane w Stanach Zjednoczonych, w tym na jego
indywidualnych wystawach w galeriach O.K. Harris w Nowym Jorku i Zolla Lieberman w Chicago. Jego prace znajdują się w zbiorach publicznych i prywatnych w Stanach Zjednoczonych i za granicą. Od stycznia 1993 roku, Galles pracuje nad suitą rysunków "Czternaście Stacji" / "Hej Jud Dalet". Ukończone już rysunki "Czternaście Stacji" / "Hej Jud Dalet" są na bieżąco wystawiane w wielu galeriach Stanów Zjednoczonych.
 |
 |
 |
 |
|
 | ||||