"FOURTEEN STATIONS" / "HEY YUD DALET"
(A suite of fifteen charcoal drawings)
I was born before the end of the War in October 1944 in Tashkent, Uzbekistan. My parents had been refugees from Poland, and in 1946, after the war, they returned there. Finding their home in Sanok destroyed and the Jewish community annihilated, they moved with me, their youngest and sole surviving child, to Lubawka, a small town in Lower Silesia. In 1951 we moved to Legnica. I grew up among the ruins of World War II, listening to adults who survived the war. I heard accounts of what went on during the war from both Jews and Christians.
Although their tales evoked imagery of a distant monstrous land, survivors' stories of barbed wire crowned concentration camps were local history. I remember my mother speaking of neighbors' and friends' assistance after the Nazi horde overran Poland in 1939: A Ukrainian neighbor in Sanok hung crucifixes in our apartment to deceive the Germans. My parents' friend, Mr. Lachowicz, who lived outside town, risked his family by coming to hide us. And, finally, a Wehrmacht officer helped my mother by bringing food and wood. I also remember hearing of the cruelty, hatred and inhumanity that transpired during the war. The land on which such suffering took place, where my uncle, aunt and cousins became ashes in the slaughterhouse of Belzec, was also the flowered field where my friends and I ran and played.
The genesis for my undertaking the "Fourteen Stations" / "Hey Yud Dalet" project was a chance event. On January 19, 1993, I entered the Holocaust Memorial Room at the local Whippany, NJ, Jewish Community Center. The octagonal space was empty. In the dim light I noticed that the seven bare walls were divided into fourteen sections. In an instant this project crystallized in my mind. I recalled Elie Wiesel's poignant references to the countless Calvaries that took place in the camps. The infamous names swirled in my mind. And, on the spot I sketched the concept for the suite. I returned home and telephoned my friend, a poet, Jerome Rothenberg in San Diego, to suggest a collaborative effort. He accepted at once, proposing Gematria poems based on the Hebrew and Yiddish spellings of the camps.
That night I dreamed I was handed a glass jar labeled "Soil from Auschwitz." I turned the jar to read the label. The ingredients were listed in mundane order as on a can of soup: Jews, Gypsies, Poles, Russians, Czechs, and on. The list was long. Jews were the first, therefore the main ingredient.
In my subsequent research, over the years, I spent weeks at a time at the Cartographic and Architectural section of the National Archives in College Park, MD. I discovered the negatives which would serve as source images for my drawings, amid countless rolls of Luftwaffe and Allied aerial reconnaissance film. I am grateful to Waclaw Godziemba-Maliszewski, president of The Society for Aero-Historical Research for his help. Thanks are also due to Mrs. Marylyn Beech of the Air Photo Library at Keele University and Cprl. Dean Wilkinson & Sgt. Steven Gregson at JARIC, RAF Brampton in England for helping me locate additional negatives. The suite consists of fifteen 47 1/2" by 75" drawings in charcoal and white Conté. The 15 drawings are accompanied by Jerome Rothenberg's poems hand-lettered on the same paper, 47 1/2" by 15". The drawings and poem/drawing are all framed in hand-forged wrought iron frames.
The images are based on aerial photographs of the camps, taken by Luftwaffe and Allied reconnaissance during the War. Within each drawing is embedded one fourteenth of the Kaddish divided into the natural breaks that occur in its recitation. These Aramaic and Hebrew phrases are interwoven into the pattern and texture of each drawing and become invisible.
13 stations: death camps, built on or near railroad lines; the final stations for six million Jews as well as multitudes of others from across Europe. The 14th station, Babi Yar: a ravine outside Kiev, the final stop for tens of thousands of Ukrainian Jews. The 15th drawing, "Khurbn Prologue," is a view of Belzec taken by the Luftwaffe on May 26,1940. It is a record of the area before the camp was carved out from the forest. At the onset of the occupation the area which later housed the extermination camp was virgin woods. A damning piece of evidence photographed by the Nazis themselves.
The drawings are to be mounted and numbered from right to left according to the Hebrew Alphabet: Auschwitz-Birkenau, Babi Yar, Buchenwald, Belzec, Bergen-Belsen, Gross-Rosen, Dachau, Chelmno, Treblinka, Mauthausen, Maidanek, Sobibor, Ravensbrück and Stutthof. The full suite completes the Kaddish.
This suite has been the most intense endeavor I have ever undertaken. The act of drawing demands that I concentrate on what things look like, rather than on what they represent. I chose a distancing view from which to contemplate the dichotomy of the intrinsically fascinating aerial views and the horrifying truth. However, the two are not easily separated. When my mind becomes conscious of what these black and white shapes represent, crematoria, freight trains, pits, barracks, barbed wire fences, I am emotionally overwhelmed. The most painful drawing thus far has been that of the death camp at Belzec. The photograph from which I worked was taken by a Luftwaffe plane on a reconnaissance flight, subsequent to the Nazis' eradication of the camp. It shows the camp as a nearly empty lot amid patterned fields along a railway line in eastern Poland.
The title of my project corresponds to both the "Fourteen Stations of the Cross" and to each of the concentration camps being a railroad station. In addition, "Hey Yud Dalet," the acronym of "Hashem Yinkom Damam" (May God avenge their blood) has been carved into the gravestones of Jewish martyrs throughout the centuries.
By using topography, train tracks and stations, references to both Christian nomenclature and Hebrew acronyms, date of completion of each drawing along side the date of the original source photographs, I codify with documentation what are only marks on paper produced by a stick of charcoal in my hand. I literally draw with ashes. And in these drawings I seek to show that which the universe did not notice, or refused to see.
When I consider the vacuum of malevolent lethargy which expands all around us, I feel the need to create just to keep the rate of its expansion in check. I spend uncounted days looking into a geographic Hades, and through my perception of shapes and tonalities I draw a map for exploration of humanity's darkest undertaking. Among mundane views of occupied Europe are embedded cancers which not only eat up the glorious landscape, but beneath their rational and geometric physical layout they conceal evidence of their rapacious appetite for devouring the lives of my people. These photo images were known to many intelligence analyzers, yet little was done to inform the rest of the world of their meaning.
It is a fact that these death camps were out in plain sight to be photographed by the Luftwaffe, the RAF and the USAAC. The photons that bounced off these camps were seen by the camera lenses and fixed forever in little crystals of photographic emulsion, but somehow their reality went unnoticed by the silent sky and the omnipresent causality of all things and thoughts.
The abstraction of these images and the mechanical competence of the photographic process locks the horror into a calm banality. By the physical act of drawing, by changing the technical reproduction into the product of a human hand, I allow the silent paper to scream with the voices of those turned to ashes.
I am alive to say this Kaddish for them, and I say the Kaddish through my work. It is a prayer for all those who perished who have no one of their families left to say it for them. It is also a Kaddish for those to whom the prayer was a totally foreign expression, but whose lives were extinguished in the same braid of horror and smoke that devoured us. I return to honoring the memory of those who were butchered. I return to presenting these documents and these marks of white and black ashes as a memorial and a warning against the vacuum of forgetting.
The death camps the Nazis maintained, of which these are but a portion, are historical reality. Through visual evidence recorded by their own aerial reconnaissance cameras, the perpetrators of the Holocaust have provided irrefutable confirmation of the extermination camps. This truth is reinforced by the reconnaissance photographs of the Allies. Here is evidence of the massive industrial scale of the Nazis' "Final Solution to the Jewish Problem." Humanity must remain aware that the Holocaust was a calculated, systematic commitment to the eradication of an entire people.
I offer the "Fourteen Stations"/"Hey Yud Dalet" suite of drawings as icons for compassion and remembrance.
Urodzilem sie przed koncem wojny, w pazdzierniku 1944 roku w Taszkencie, w Uzbekistanie. Moi rodzice byli tam uchodzcami z Polski. Po wojnie, w 1946 roku wrocili do Polski. Znalazlszy swoj dom w Sanoku zniszczony a gmine zydowska zgladzona, przeprowadzili sie ze mna, ich najmlodszym i jedynym uratowanym dzieckiem, do Lubawki, malego miasteczka na Dolnym Slasku. W roku 1951 przeprowadzilismy sie do Legnicy. Wyroslem miedzy gruzami drugiej wojny swiatowej, przysluchiwajac sie doroslym, ktorzy przezyli wojne. Slyszalem opowiadania, zarowno od Zydow i Chrzescijan, o tym co sie dzialo podczas wojny.
Aczkolwiek ich opowiadania przywolywaly wizerunki jakby z dalekiego monstrualnego kraju, opowiadania uratowanych o ukoronowanych drutem kolczastym obozach koncentracyjnych byly lokalna historia. Pamietam jak matka mowila mi o pomocy udzielonej nam przez naszych sasiadow i przyjaciol, po tym jak hitlerowska horda zajela Polske w 1939 roku: sasiadka w Sanoku, Ukrainka, pozawieszala krucifiksy na scianach naszego mieszkania aby zwiesc Niemcow. Przyjaciel moich rodzicow, Pan Lachowicz, ktory mieszkal poza miastem, narazal swoja rodzine przychodzac nas ukryc. I w koncu, oficer Wehrmachtu pomagal mojej matce przynoszac zywnosc i drewno. Pamietam takze co slyszalem o okrucienstwie, nienawisci i nieludzkosci, ktore mialy miejsce podczas wojny. Ale ziemia, na ktorej zaistnialo tyle meki, gdzie w rzezni Belzca moj wujek, ciotka i kuzyni zostali przemienieni w popiol, byla rowniez kwiecistym polem gdzie ja z kolegami biegalem i bawilem sie.
Geneza mojego przedsiewziecia, projektu "Czternascie Stacji" / "Hej Jud Dalet," byla rezultatem nieoczekiwanego przypadku. Dziewietnastego stycznia 1993 roku, wszedlem do Sali Pamieci o Holocauscie w miejscowym Centrum Gminy Zydowskiej w Whippany, New Jersey. Osmiokatna przestrzen byla pusta. W przyciemnionym swietle zauwazylem siedem golych scian podzielonych na czternascie czesci. Natychmiast ten caly projekt skrystalizowal sie w moim umysle. Przywolalem od razu w pamieci bolesne wzmianki Elie Wiesela o niezliczonych kalwariach, ktore mialy miejsce w obozach smierci. Haniebne nazwy wirowaly w moim umysle. I tam, na miejscu, naszkicowalem zarys tej suity. Wrocilem do domu i zatelefonowalem do mojego przyjaciela-poety, Jeroma Rothenberga w San Diego, i zasugerowalem mu wspolna prace nad tym. Zgodzil sie od razu, proponujac gematrialne wiersze, oparte na nazwach obozow w jezykach hebrajskim i jidisz.
W te noc przysnilo mi sie, ze poddano mi sloik z nalepka "Ziemia z Auschwitz." Obrocilem sloik by przeczytac naklejke. Skladniki byly wymienione w nic nieznaczacym porzadku, jakby na puszce zupy: Zydzi, Cyganie, Polacy, Rosjanie, Czesi, i tak dalej. Lista byla dluga. Zydzi byli pierwszym, a wiec glownym skladnikiem. Przez lata, w dalszych poszukiwaniach, za kazdym razem spedzalem cale tygodnie w Oddziale Kartografii i Architektury Narodowego Archiwum w College Park, Maryland. Miedzy niezliczonymi rolkami filmow zdjec rozpoznawczych wykonanych przez Luftwaffe i lotnictwo aliantow, odkrylem negatywy, ktore mialy mi posluzyc za zrodla wizerunkow dla moich prac. Jestem wdzieczny Panu Waclawowi Godziembie-Maliszewskiemu, prezesowi Towarzystwa Badan Powietrzno-Historycznych, za jego pomoc. Pragne tez wyrazic podziekowania Pani Marilyn Beech z Biblioteki Powietrzno-Fotograficznej Uniwersytetu Keele i kapralowi Dean Wilkinson oraz sierzantowi Steven Gregson z JARIC, RAF Brampton w Anglii, za ich pomoc w odnalezieniu dodatkowych negatywoch.
Moja suita sklada sie z pietnastu rysunkow, rozmiarow 120 cm x 190 cm, wykonanych weglem drzewnym i kredka Conté. Pietnascie rysunkow jest polaczonych pietnastoma wierszami Jeroma Rothenberga recznie wypisanymi na takim samym papierze, 120 cm x 38 cm. Rysunki i wiersze/rysunki sa obramowane recznie kutymi, zelaznymi ramami.
Rysynki te zostaly wykonane na podstawie na powietrznych zdjec obozow smierci, wykonanych podcas wojny przez Luftwaffe i alianckie lotnictwo rozpoznawcze. Wewnatrz kazdego rysunku osadzona jest jedna-czternasta czesc Kadiszu, rozdzielonego na naturalne sekwencje jego recytacji. Te aramajskie i hebrajskie wersy sa utkane w desen i teksture kazdego rysunku i sa niewidzialne.
Trzynascie stacji to obozy smierci, zbudowane na liniach albo blisko linii kolejowych; koncowe stacje dla szesciu milionow Zydow jak i mnostwo innych ludzi z wzdluz i wszerz Europy. Czternasta stacja, Babi Jar to wawoz pod Kijowem, ostatni przystanek dla tysiecy Zydow ukrainskich. Pietnasty rysunek, "Churbn Prolog" ("Prolog Zaglady"), jest widokiem Belzca sfotografowanym przez Luftwaffe 26 maja, 1940 roku. Jest to dokumentacja tego terenu zanim wycieto las pod oboz. W poczatkach okupacji, teren, na ktorym pozniej miescil sie oboz zaglady, byl dziewiczym lasem. Przeklety to kawal dowodu, sfotografowany przez samych hitlerowcow.
Rysunki sa montowane i ponumerowane z prawa na lewo, stosownie do alfabetu hebrajskiego: Auschwitz-Birkenau, Babi Jar, Buchenwald, Belzec, Bergen-Belsen, Gross-Rosen, Dachau, Chelmno, Treblinka, Mauthausen, Majdanek, Sobibor, Ravensbrück i Stutthof. Cala suita dopelnia Kadisz za zgladzonych.
Ta suita jest najintensywna tworczoscia, jakiej sie kiedykolwiek podjalem. Akt rysowania wymaga bym koncentrowal sie tylko na tym, jak rzeczy wygladaja, zamiast na tym, co one przedstawiaja. Wybralem widok odlegly, z ktorego punktu widzenia mozna rozwazac dwudzielnosc tych z natury fascynujacych widokow z powietrza i przerazajacej prawdy. Jednakza ta dwojka nie moze byc latwo rozlaczona. Gdy umysl moj staje sie swiadomy tego, co te czarnobiale ksztalty reprezentuja: krematoria, pociagi transportowe, doly, baraki, ploty z drutu kolczastego - staje sie emocjonalnie zdruzgotany. Najbolesniejszym dotad rysunkiem byl rysunek obozu smierci w Belzcu. Fotografia, na podstawie ktorej pracowalem, zostala zrobiona przez samolot Luftwaffe podczas lotu rozpoznawczego zaraz po wyburzeniu obozu przez nazistow. Ukazuje oboz jako prawie pusta parcele wsrod jakiegos desenia pol wzdluz linii kolejowej we wschodniej Polsce.
Tytul mojego projektu odpowiada zarowno "Czternastu Stacjom Drogi Krzyzowej" jak i temu, ze kazdy oboz smierci byl stacja kolejowa. Dodatkowo, hebrajskie litery Hej, Jud, Dalet, co jest akronimem "Hashem Jinkom Damam," ("Boze Pomscij Ich Krew"), byly rytowane przez wieki na nagrobkach zydowskich meczennikow.
Uzywajac topografie, tory kolejowe i stacje, odnosniki do chrzescijanskiej nomenklatury i hebrajskich akronimow, date ukonczenia kazdego rysunku obok daty wykonania oryginalnej zrodlowej fotografii, kodyfikuje przy pomocy dokumentacji, ktora wlasciwie sa tylko znaki na papierze wyprodukowane przez patyczek wegla drzewnego w mojej rece. Doslownie rysuje popiolami. W tych rysunkach staram sie pokazac to, co wszechswiat nie zauwazyl, albo nie chcial widziec.
Kiedy zastanawiam sie nad proznia niechetnego letargu, ktora rozszerza sie wokol nas, odczuwam potrzebe tworzenia zeby tylko powtrzymac tempo jej rozszerzenia sie. Spedzam niezliczone dni wpatrujac sie w geograficzny Hades, i przez moja percepcje ksztaltow i tonalnosci, rysuje mape dla odkrywania najciemniejszego przedsiewziecia ludzkosci. Wsrod kosmicznych widokow okupowanej Europy osadzone sa raki, ktore nie tylko zjadaja te wspaniale krajobrazy, ale, pod swym racjonalnym i geometrycznym fizycznym ukladem, ukrywaja swiadectwa zachlannego apetytu na pozeranie zywotow mego narodu. Te fotograficzne widoki byly znane wielu analitykom wywiadow, jednak niewiele zrobiono by powiadomic reszte swiata o tym, co one przedstawialy.
Jest faktem ze obozy smierci byly na tyle jasno widoczne, ze mogly byc fotografowane przez Luftwaffe, RAF (Royal Air Force) i USAAC (United States Army Air Corps). Fotony, ktore odbijaly sie od tych obozow byly widziane przez soczewki aparatow fotograficznych i zostaly na zawsze utrwalone w malenkich krysztalkach emulsji fotograficznej, ale jakos ich realnosc pozostala niezauwazona przez milczace niebo i wszechobecna przyczynowosc wszystkich rzeczy i mysli.
Abstrakcja tych wizerunkow i mechaniczna fachowosc procesu fotograficznego zamyka owa okropnosc w spokojna banalnosc. Przez fizyczny akt rysowania, przez zamienianie technicznej reprodukcji w produkt ludzkiej reki, pozwalam milczacemu papierowi wrzeszczec glosami tych, ktorzy zostali przemieni w popioly.
Ja zyje by zmowic ten Kadisz za nich, i odmawiam go moja praca. Jest to modlitwa za tych wszystkich zgladzonych, ktorzy nie maja nikogo pozostalego z ich rodzin, kto by odmowil te modlitwe. Jest to takze Kadisz za tych, ktorym ta modlitwa jest zupelnie obcym wyrazeniem, ale ktorych zywoty zostaly zgaszone w tym samym splocie okropnosci i dymu, ktory nas pochlonal. Powracam do uczczenia pamieci tych co zostali wyrznieci. Powracam do przedstawiania tych dokumentow i tych znakow czarnego i bialego popiolu jako pomnika i ostrzezenia przed proznia zapomnienia.
Obozy smierci urzadzone przez nazistow, z ktorych te czternascie bylo tylko czescia, sa historyczna rzeczywistoscia. Przez wizualne dowody, utrwalone przez ich wlasne rozpoznawcze aparaty fotograficzne, sprawcy Holokaustu dostarczyli nam niepodwazalne potwierdzenie istnienia obozow zaglady. Ta prawda zostala umocniona przez zwiadowcze fotografie Aliantow. I tu jest dowod masowej, przemyslowej skali hitlerowskiego "Ostatecznego Rozwiazania Problemu Zydowskiego". Ludzkosc musi pozostac swiadoma, ze Holocaust byl wykalkulowanym, systematycznym dzialaniem dla wytepienia jednego calego narodu.
Ofiaruje suite rysunkow "Czternascie Stacji" / "Hej Jud Dalet" jako ikony wspolczucia i pamieci.
FIRST STATION:
|
PIERWSZA STACJA:
|
FOURTH STATION:
|
CZWARTA STACJA:
|
ELEVENTH STATION:
|
JEDENASTA STACJA:
|
Tekst i wiersze z angielskiego oryginalu tlumaczyl Arie A. Galles.
Text and poems translated to Polish by Arie A. Galles.
Arie A. Galles was born in 1944 in Tashkent, Uzbekistan, then a Soviet republic in the USSR, and lived in Poland from 1946 to 1956, and in Israel from 1956 to 1958, before coming to the US. He also studied in Rome, Italy in 1966-7. He received a BFA in 1968 from the Tyler School of Fine Arts of Temple University, Philadelphia, PA and an MFA in 1971 from the University of Wisconsin, Madison, WI. He is Professor of Fine Arts at Fairleigh Dickinson University, Madison, NJ, where he has taught since 1972. Galles' drawings and "Reflected Light Paintings" have been exhibited nationally, including solo shows at the O.K. Harris Gallery, New York City, and the Zolla Lieberman Gallery, Chicago. His works are in public and private collections in the US and abroad. Galles has been working on the "Fourteen Stations"/"Hey Yud Dalet" suite of drawings since January 1993. The completed "Fourteen Stations"/"Hey Yud Dalet" drawings are currently being exhibited across the United States.
Arie A. Galles urodzil sie w 1944 roku w Taszkencie, Uzbekistanie (wowczas w ZSRR). W latach 1946-1956 mieszkal w Polsce oraz w Izraelu w latach 1956-1958, przed przyjazdem do Stanow Zjednoczonych. W latach 1966-1967 studiowal w Rzymie. W roku 1968 otrzymal BFA (Bacaulaureus Sztuk Pieknych) w Tyler School of Fine Arts of Temple University, Philadelphia, Pennsylvania, a w 1971 MFA (Magister Sztuk Pieknych) w University of Wisconsin, Madison, Wisconsin. Jest profesorem sztuki w Fairleigh Dickinson University w Madison, New Jersey, gdzie wyklada od roku 1972. Rysunki i "Malowidla Odbitego Swiatla" Gallesa byly wystawiane w Stanach Zjednoczonych, w tym na jego indiwidualnych wystawach w galeriach O.K. Harris w Nowym Jorku i Zolla Lieberman w Chicago. Jego prace znajduja sie w zbiorach publicznych i prywatnych w Stanach Zjednoczonych i za granica. Od stycznia 1993 roku, Galles pracuje nad suita rysunkow "Czternascie Stacji" / "Hej Jud Dalet". Ukonczone juz rysunki "Czternascie Stacji" / "Hej Jud Dalet" sa na biezaco wystawiane w wielu galeriach Stanow Zjednoczonych.
 |
 |
 |
 |
|
 | ||||