
|
O, kocham Krakow - bo nie od kamieni przykrosci-m doznal - lecz od zywych ludzi, nie zachwieje sie we mnie duch ani nie zmieni, ani sie zapal we mnie nie ostudzi, to bowiem z Wiary jest, co mi rumieni rozanym switem mysl i co mnie budzi. Im czesciej na mnie kamieniem rzucicie, sami zlozycie stos - - stane na szczycie. |

![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
|
![]() | ||||