YAD VASHEM - MARCH 23, 2000
Andrew Kobos
Jakkolwiek, wbrew oczekiwaniom wielu, Papiez Jan Pawel nie wyznal o dawnej ideologicznej i organizacyjnej roli Kosciola w instytucjonalnych przesladowaniach Zydow, ani o milczeniu i bezczynnosci Papieza Piusa XII i najwyzszej hierarchii Kosciola wobec Shoah w erze nazistowkiej, to wystapienie Jana Pawla II w Yad Vashem jest najmocniejsza dotad skrucha Kosciola za antysemityzm oraz najmocniejszym potepieniem Shoah i najbardziej szczerym zalem Kosciola wobec ofiar Shoah.
Andrzej Kobos
Pope's speech in English
and in Polish translation
Przemowienie Papieza
w oryginale angielskim
i w polskim tlumaczeniu
In this place of memories, the mind and heart and soul feel an extreme need for silence. Silence in which to remember. Silence in which to try to make some sense of the memories which come flooding back. Silence because there are no words strong enough to deplore the terrible tragedy of the Shoah.
My own personal memories are of all that happened when the Nazis occupied Poland during the war. I remember my Jewish friends and neighbors, some of whom perished, while others survived. I have come to Yad Vashem to pay homage to the millions of Jewish people who, stripped of everything, especially of human dignity, were murdered in the Holocaust. More than half a century has passed, but the memories remain.
Here, as at Auschwitz and many other places in Europe, we are overcome by the echo of the heart-rending laments of so many. Men, women and children, cry out to us from the depths of the horror that they knew. How can we fail to heed their cry? No one can forget or ignore what happened. No one can diminish its scale.
We wish to remember. But we wish to remember for a purpose, namely to ensure that never again will evil prevail, as it did for the millions of innocent victims of Nazism.
How could man nave such utter contempt for man? Because he had reached the point of contempt for God. Only a godless ideology could plan and carry out the extermination of a whole people.
The honor given to the 'just Gentiles' by the state of Israel at Yad Vashem for having acted heroically to save Jews, sometimes to the point of giving their own lives, is a recognition that not even in the darkest hour is every light extinguished. That is why the Psalms and the entire Bible, though well aware of the human capacity for evil, also proclaims that evil will not have the last word.
Out of the depths of pain and sorrow, the believer's heart cries out: "I trust in you, O Lord: 'I say, you are my God.' " (Psalms 31:14)
Jews and Christians share an immense spiritual patrimony, flowing from Gods self-revelation. Our religious teachings and our spiritual experience demand that we overcome evil with good. We remember, but not with any desire for vengeance or as an incentive to hatred. For us, to remember is to pray for peace and justice, and to commit ourselves to their cause. Only a world at peace, with justice for all, can avoid repeating the mistakes and terrible crimes of the past.
As bishop of Rome and successor of the Apostle Peter, I assure the Jewish people that the Catholic Church, motivated by the Gospel law of truth and love, and by no political considerations, is deeply saddened by the hatred, acts of persecution and displays of anti-Semitism directed against the Jews by Christians at any time and in any place.
The church rejects racism in any form as a denial of the image of the Creator inherent in every human being.
In this place of solemn remembrance, I fervently pray that our sorrow for the tragedy which the Jewish people suffered in the 20th century will lead to a new relationship between Christians and Jews. Let us build a new future in which there will be no more anti-Jewish feeling among Christians or anti-Christian feeling among Jews, but rather the mutual respect required of those who adore the one Creator and Lord, and look to Abraham as our common father in faith.
The world must heed the warning that comes to us from the victims of the Holocaust, and from the testimony of the survivors. Here at Yad Vashem the memory lives on, and burns itself onto our souls. It makes us cry out: "I hear the whispering of many - terror on every side - but I trust in you, O Lord: I say, 'You are my God.' " (Psalms 31:13-15)
"God of our fathers, You chose Abraham and his descendants to bring Your Name to the Nations. We are deeply saddened by the behavior of those who in the course of history have caused these children of yours to suffer, and asking Your forgiveness we wish to commit ourselves to genuine brotherhood with the people of the Covenant."
W tym miejscu pamieci, umysl i serce i dusza odczuwaja niezmierna potrzebe ciszy. Ciszy, w ktorej sie pamieta. Ciszy, w ktorej probuje sie jakos zrozumiec wspomnienia, ktore wracaja jak powodz. Ciszy, poniewaz nie istnieja slowa wystarczajaco mocne aby potepic tragedie Shoah.
Mam moje osobiste wspomnienia o tym wszystkim, co stalo sie gdy nazisci okupowali Polske podczas wojny. Ja pamietam moich zydowskich przyjaciol i sasiadow, z ktorych niektorzy zgineli a niektorzy ocaleli. Przybylem do Yad Vashem aby oddac hold milionom Zydow, ktorzy pozbawieni wszystkiego, szczegolnie ludzkiej godnosci, zostali zamordowani w Holocauscie. Minelo ponad pol wieku, ale te wspomnienia pozostaja.
Tutaj, tak jak w Auschwitz i w wielu innych miejscach w Europie, jestesmy przywaleni echem rozdzierajacych serca lametow tak wielu. Mezczyzni, kobiety i dzieci krzycza do nas z glebokosci przerazenia, ktore poznali. Jak mozemy nie doslyszec ich krzyku? Nikt nie moze zapomniec lub zignorowac tego co sie stalo. Nikt nie moze pomniejszyc tego skali.
Chcemy pamietac. Ale chcemy pamietac dla jakiegos celu, mianowicie aby zapewnic, ze juz nigdy zlo nie wezmie gore, jak wzielo wobec milionow niewinnych ofiar nazizmu.
Jak czlowiek mogl miec taka zupelna pogarde wobec czlowieka? Poniewaz dosiegnal punktu pogardy wobec Boga. Tylko bezbozna ideologia mogla zaplanowac i przeprowadzic zaglade calego narodu.
Honor oddawany "sprawiedliwym Gentiles" przez panstwo Izraela w Yad Vashem za ich heroiczne dzialania dla ocalenia Zydow, niekiedy az do oddania swojego zycia, jest uznaniem tego, ze nawet w najciemniejszej godzinie nie kazde swiatlo jest wygaszone. Dlatego Psalmy i cala Biblia, chociaz jasno przyznajace ludzka zdolnosc do zla, takze glosza, ze zlo nie bedzie miec ostatniego slowa.
Dlatego z glebi bolu i zalu, serce wierzacego wola: "Ufam Tobie, o Panie: mowie 'Ty jestes moim Bogiem.'" (Psalm 31:14)
Zydzi i Chrzescijanie podzielaja niezmierna duchowa ojcowizne, plynaca z samo-objawienia sie Boga. Nasze religijne nauczanie i nasze duchowe doswiadczenie wymagaja abysmy zlo pokonywali dobrem. Pamietamy, ale bez jakiegokolwiek pragnienia zemsty albo zachety do nienawisci. Dla nas, pamietac - znaczy modlic sie o pokoj i sprawiedliwosc, zobowiazac sie do ich sprawy. Tylko pokoj na swiecie, wraz z sprawiedliwoscia dla wszystkich, moze zapobiec powtorzeniu sie bledow i straszliwych zbrodni przeszlosci.
Jako biskup Rzymu i nastepca Apostola Piotra, zapewniam narod zydowski, ze Kosciol Katolicki, motywowany ewangelicznym prawem prawdy i milosci, a nie zadnymi wzgledami politycznymi, jest gleboko zasmucony nienawiscia, aktami przesladowania i przejawami antysemityzmu, skierowanymi przeciwko Zydom przez Chrzescijan w jakimkolwiek czasie i w jakimkolwiek miejscu.
Kosciol odrzuca rasizm w jakiejkolwiek formie, jako zaprzeczenie obrazu Stworcy wrodzonego w kazdej ludzkiej istocie.
W tym miejscu skupionej pamieci, zarliwie modle sie o to, aby nasza zalosc po tragedii, jakiej doznal narod zydowski w dwudziestym wieku, doprowadzila do nowych stosunkow pomiedzy Chrzescijanami i Zydami. Budujmy nowa przyszlosc, w ktorej nie bedzie antyzydowskich uczuc wsrod Chrzescijan ani antychrzescijanskich uczuc wsrod Zydow, lecz wzajemny szacunek wymagany od tych, ktorzy adoruja jednego Stworce i Pana oraz spogladaja na Abrahama jako na naszego wspolnego ojca w wierze.
Swiat musi dostrzec ostrzezenie, ktore dochodzi nas od ofiar Holocaustu i ze swiadectwa tych, ktorzy ocaleli. Tutaj w Yad Vashem pamiec zyje i wypala sie na naszych duszach. Czyni ona, iz krzyczymy: " Slysze szepty wielu - trwoga dookola - gdy zbieraja sie przeciwko mnie, gdy spiskuja zeby odebrac mi zycie. Ale ja ufam Tobie, o Panie: mowie 'Ty jestes moim Bogiem.'" (Psalm 31:13-15).
"Boze naszych ojcow, Ty wybrales Abrahama i jego potomkow aby przyniesli Twoje Imie Narodom. Jestesmy gleboko zasmuceni zachowaniem sie tych, ktorzy w historii spowodali, ze te Twoje dzieci cierpialy, i, proszac o Twoje wybaczenie pragniemy zobowiazac sie do prawdziwego braterstwa z narodem Przymierza."
 |
 |
 |
 |
|
 | ||||