Przytaczamy w oryginalnej pisowni fragment anonimowego (W.....) opisu Morskiego Oka z relacji o wizycie w Tatrach arcyksięcia austriackiego Franciszka w roku 1823, przedrukowanego pod tytułem "Z lat dawnych" w Wierchach z roku 1929.
(AMK)
Z LAT DAWNYCH
(Morskie Oko)
W.....
[...] Tu przedstawił się nam nagle cud natury w całej swojej wielkości i wspaniałości, tu człowiek wpadając w głębokie odurzenie, poznaje co może dzielność natury i wola Wszechmocnego! - Tu wzrok natężony słabieje, myśl błądzi i znika, a duch ulatuje ku niebu!
To piękne jezioro zwane Morskie Oko, ma do dwóch tysięcy sążni w obwodzie i niezarasta żadnemi krzewy. Z trzech stron wznoszą się nad niem ogromne góry skaliste, a to tak blizko iż obejść jeziora naokoło niepodobna. Ich szczyty zaostrzone zdają się niknąć w obłokach i przedstawiają widok prawdziwie straszny i wielki. W łonie tych gór skalistych, lecz w położeniu daleko wyższem, jest także drugie mniejsze i nader głębokie jezioro, zwane Czarny Staw, od tego woda ciągle strumieniem spływająca, wpada do Morskiego Oka, co między temi odludnemi sąsiadami sprawia związek wieczysty i nieprzerwany.
Głębokość Morskiego Oka jest niezmierzona, woda w niem czysta, słodka i dosyć dobra do picia, na brzegu znajdują się małe muszle, któremi sobie górale kołpaki swoje świąteczne przybierają.
Szczególniejsza także i cudowna tych miejsc osobliwość, jest skała, mająca zupełną postać mnicha klęczącego z książką, ta wznosi się z prawej strony jeziora w najniedostępniejszej wysokości, szczególniej twarz z długą brodą, kaptur, ręce z książką wyciągnione i krzyż zdający się wisieć na boku, takiej podpada doskonałości, iżby to wszystko za dzieło rzeźby wziąć można. Ogrom tej massy jest tak wielki iż zupełnie oddzielną górę stanowi. Jest to pobożny opiekun tych miejsc dzikich i tak cudownych, modlący się nieustannie o ich wiecznotrwałe istnienie. Piórem zgoła niepodobna opisać, trzeba to widzieć by uczuć całą piękność, wspaniałość i doskonałość, jaką się to cudotworne miejsce zaleca. [...]
W .....
(Przedruk z Rozmaitości lwowskich nr 61 z dnia 20 października 1823 r.)
Wierchy, Rok Siódmy, 1929
Copyright © 1997-2007
Zwoje
