JOANNA POLLAKÓWNA
|
Jakże ty wszystko trwonisz, niedbała pamięci ! Gmachy, obrazy, w szarawej zamieci ciągną się za mną, jak kurzawa senna. I wyczytanych myśli pył osiada suchy i przeżytego życia sypią się okruchy... - To właśnie proch jest, w który się przemieniam. marzec 99 |
 |
 |
 |
 |
|
 | ||||