JOANNA POLLAKOWNA
|
Jakze ty wszystko trwonisz, niedbala pamieci ! Gmachy, obrazy, w szarawej zamieci ciagna sie za mna, jak kurzawa senna. I wyczytanych mysli pyl osiada suchy i przezytego zycia sypia sie okruchy... - To wlasnie proch jest, w ktory sie przemieniam. marzec 99 |
 |
 |
 |
 |
|
 | ||||