WISŁAWA SZYMBORSKA






POŻEGNANIE ZBIGNIEWA HERBERTA



Niewiele zostanie Ryszardzie naprawdę niewiele
z poezji tego szalonego wieku na pewno Rilke Eliot
kilku dostojnych szamanów którzy znali sekret
zaklinania słów formy odpornej na działanie czasu bez czego
nie ma frazy godnej pamiętania a mowa jest jak piasek

nasze zeszyty szkolne szczerze udręczone
ze śladem potu łez krwi będą
dla korektorki wiecznej jak tekst piosenki pozbawiony nut
szlachetnie prawy aż nadto oczywisty (...)


Kiedy po raz pierwszy przeczytałam ten wiersz, potrząsnęłam głową z niedowierzaniem. Czyżby Herbert, pisząc go, naprawdę był przekonany, że jego twórczość skazana będzie na niebyt? Bo jeśli tak, to czemu wyraził tę rozpaczliwą myśl tak pięknie - udowadniając tym samym, że i on przecież należy do tych "kilku innych szamanów"? Że znany mu jest dobrze sekret zaklinania słów, a mowa jego wcale nie jest jak piasek? I że może nasz "wiek szalony" nie był aż tak bez reszty szalony, skoro jednak taką poezję umożliwił i zachował dla przyszłych pokoleń...

(Tygodnik Powszechny 32, 9 sierpnia 1998)







Copyright © 1997-2007 Zwoje