LEOPOLD STAFF
ELEGIA KONAJĄCEJ JESIENI
|
Uspokojona, uspokajająca Rozdzierającym smutkiem wyrzeczenia, Jesień, w przewlekłym konaniu gasnąca, Zbladłym wspomnieniem lata opromienia Wód wyczerpanie i złoci ich chłody Snem beznadziejnej, bezsilnej pogody. Senne błękity niebios, niedołężnie W bezmyślny uśmiech wysilone, chore, Tęsknią, jak jeno w szarą zmierzchów porę Tęsknić umieją kobiety i więźnie. Zbłąkana w modrych oparów przeźroczu Światłość znużona, zmrużona, zbolała - Jak rozjątrzone spojrzenie bez oczu - Bezsenną kłótnią jaskrawych barw pała. Od włosów kobiet, schorzałych samotnic, Wzięły swe barwy drzewa twe, jesieni! Z ich złotopłowych warkoczy, z promieni Czół pięknych, młodych, pobladłych suchotnic, Od bujnych włosów miedzianoczerwonych - Kobiet całunkiem śmierci naznaczonych. Przyćmiony mosiądz i brąz października: Bezduszne złoto pożółkłych jesionów, Dębów płomienność, rdzawość buków dzika, Błagalna żółtość topoli i klonów, Brzozowych liści bursztyn płakany, Nieuleczalna czerwień winogradu - Ronią wśród liści milczącego spadu W głuchego lasu spokój niezbłagany Muzykę brązu, mosiądzu i miedzi... Kruszczową dźwięczność barw zgasłą od śniedzi Jesiennej w szelest nieżywy i suchy... A liście lecą jak sny i jak duchy. Lecz orgii złota jaskrawego dzikiej Błękit podrzuca się tłem i przetęża Podsyca liści żar, że jak trąb krzyki Żółtość ich bucha i słońce zwycięża!... I jeno z rzadka gdzie zieleń zgryźliwa, Jątrząc swe jady, pieśń złotą przerywa... O, i tych bogactw stubarwne przepychy Zaginąć muszą, to święto biesiadne Oczarowanych oczu!... Śmierci cichej Zdane, jesieni, twe piękno bezradne... O, że też wszystko, ku czemu ramiona Pręży tęsknota piękności spragniona, Jest najpiękniejsze dopiero, gdy kona... Zima jesieni skarb strwoni doszczętnie... Krasa nie broni przed śmiercią złowróżbną. - Umiera jesień i umiera smętnie, Że była piękna tak długo - na próżno... |
