LEOPOLD STAFF
ELEGIA KONAJACEJ JESIENI
|
Uspokojona, uspokajajaca Rozdzierajacym smutkiem wyrzeczenia, Jesien, w przewleklym konaniu gasnaca, Zbladlym wspomnieniem lata opromienia Wod wyczerpanie i zloci ich chlody Snem beznadziejnej, bezsilnej pogody. Senne blekity niebios, niedoleznie W bezmyslny usmiech wysilone, chore, Tesknia, jak jeno w szara zmierzchow pore Tesknic umieja kobiety i wieznie. Zblakana w modrych oparow przezroczu Swiatlosc znuzona, zmruzona, zbolala - Jak rozjatrzone spojrzenie bez oczu - Bezsenna klotnia jaskrawych barw pala. Od wlosow kobiet, schorzalych samotnic, Wziely swe barwy drzewa twe, jesieni! Z ich zlotoplowych warkoczy, z promieni Czol pieknych, mlodych, pobladlych suchotnic, Od bujnych wlosow miedzianoczerwonych - Kobiet calunkiem smierci naznaczonych. Przycmiony mosiadz i braz pazdziernika: Bezduszne zloto pozolklych jesionow, Debow plomiennosc, rdzawosc bukow dzika, Blagalna zoltosc topoli i klonow, Brzozowych lisci bursztyn plakany, Nieuleczalna czerwien winogradu - Ronia wsrod lisci milczacego spadu W gluchego lasu spokoj niezblagany Muzyke brazu, mosiadzu i miedzi... Kruszczowa dzwiecznosc barw zgasa od sniedzi Jesiennej w szelest niezywy i suchy... A liscie leca jak sny i jak duchy. Lecz orgii zlota jaskrawego dzikiej Blekit podrzuca sie tlem i przeteza Podsyca lisci zar, ze jak trab krzyki Zoltosc ich bucha i slonce zwycieza!... I jeno z rzadka gdzie zielen zgryzliwa, Jatrzac swe jady, piesn zlota przerywa... O, i tych bogactw stubarwne przepychy Zaginac musza, to swieto biesiadne Oczarowanych oczu!... Smierci cichej Zdane, jesieni, twe piekno bezradne... O, ze tez wszystko, ku czemu ramiona Prezy tesknota pieknosci spragniona, Jest najpiekniejsze dopiero, gdy kona... Zima jesieni skarb strwoni doszczetnie... Krasa nie broni przed smiercia zlowrozbna. - Umiera jesien i umiera smetnie, Ze byla piekna tak dlugo - na prozno... |
