W lutym 2006, dostrzegłem je przypadkowo z okna pociągu. Postanowiłem wrócić tam z aparatem fotograficznym, co spełniłem 14 czerwca 2006. Nie były już przyprószone śniegiem wśród nagich drzew, ale zakryte częściowo zielonością krzaków.
Przypomniałem sobie lokomotywy z mojego dzieciństwa i wczesnej młodości, które co kilkadziesiąt minut widywałem w odległości 200 m od płotu ogrodu naszego domu w Wadowicach, gdy ciągnęły pociągi po pobliskim torze kolejowym Wadowice-Bielsko.
Teraz takie lokomotywy stały w Krzeszowicach, częściowo zardzewiałe, częściowo ze śladami czarnej farby i brunatno-czerwonej minii. Mogłem podejść do nich, poklepać, przyjrzeć się potężnym, pordzewiałym kołom, mechanizmom i śrubom. Pomyślałem sobie, że były one jednak "parowozami dziejów", lokomotywami ogromnego skoku cywilizacyjnego i społecznego. Że pełniły, i oczywiście ludzie je obsługujący, dobrą i wierną służbę.
Przygodnie napotkany tam człowiek powiedział mi, że kilka lat temu, ktoś sprowadził do Krzeszowic te lokomotywy. Miał je uchronić od zezłomowania, zorganizować tam skansen lokomotyw z kawiarnią i restauracją dla (zagranicznych głównie) turystów. Jednakże owemu entrepreneurowi skończyły się pieniądze, inwestor wycofał się, a lokomotywy zostawiono swojemu losowi i czasowi.
Bocznica i lokomotywy stały się miejscem pijaczków. Przed fotografowaniem odrzuciłem, ile zdołałem, leżące obok lokomotyw i pod nimi, puste butelki, pudełka po papierosach i śmieci. Nie próbowałem nawet zetrzeć napisu "kurwa" z tendra jednej z lokomotyw. Pozostał tam; taka odznaka za wierną służbę od jakichś zwulgaryzowanych, pewnie młodych Polaków naszych czasów.
Przypomniałem sobie jeszcze cudowny wiersz Juliana Tuwima Lokomotywa.
Rozstawiłem statyw i fotografowałem lokomotywy...
Andrzej Kobos
JULIAN TUWIM
|
Stoi na stacji lokomotywa, Ciężka, ogromna i pot z niej spływa: Tłusta oliwa. Stoi i sapie, dyszy i dmucha, Żar z rozgrzanego jej brzucha bucha: Buch – jak gorąco! Uch – jak gorąco! Puff – jak gorąco! Uff – jak gorąco! Wagony do niej podoczepiali Wielkie i ciężkie, z żelaza, stali, I pełno ludzi w każdym wagonie, A w jednym krowy; a w drugim konie, A w trzecim siedzą same grubasy, Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy, A czwarty wagon pełen bananów, A w piątym stoi sześć fortepianów, W sz6stym armata – o! jaka wielka! Pod każdym kołem żelazna belka! W siódmym dębowe stoły i szafy, W ósmym słoń, niedźwiedź i dwie żyrafy, W dziewiątym – same tuczone świnie, W dziesiątym – kufry, paki i skrzynie, A tych wagonów jest ze czterdzieści, Sam nie wiem, co się w nich jeszcze mieści. Lecz choćby przyszło tysiąc atletów I każdy zjadłby tysiąc kotletów, I każdy nie wiem jak się wytężał, To nie udźwigną, taki to ciężar. Nagle – g w i z d ! Nagle – ś w i s t ! Para – b u c h ! Koła – w r u c h ! Najpierw – powoli – jak żółw – ociężale, Ruszyła – maszyna – po szynach – ospale, Szarpnęła wagony i ciągnie z mozołem, I kręci się, kręci się koło za kołem, I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej, I dudni, i stuka, łomoce i pędzi, A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost! Po torze, po torze, po torze, przez most, Przez góry, przez tunel, przez pola, przez las, I spieszy się, spieszy, by zdążyć na czas, Do taktu turkoce i puka, i stuka to: Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to. Gładko tak, lekko tak toczy się w dal, jak gdyby to była piłeczka, nie stal, Nie ciężka maszyna, zziajana, zdyszana, Lecz fraszka, igraszka, zabawka blaszana. A skądże to, jakże to, czemu tak gna? A co to to, co to to, kto to tak pcha, Ze pędzi, że wali, że bucha buch, buch? To para gorąca wprawiła to w ruch, T o para, co z kotła rurami do tłoków, A tłoki kołami ruszają z dwóch boków I gnają, i pchają, i pociąg się toczy, Bo para te tłoki wciąż tłoczy i tłoczy, I koła turkocą, i puka, i stuka to: Tak to to, tak to to, tak to to, tak to to!... |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 | |||||
Copyright © 1997–2006 Zwoje