lękam się spojrzenia w przeszłość
która odeszła
w przewlekłości lat niepokoju
zapisałam pewne miasto

ziemia nosi cierpienie
wstrząsa mną drżenie
dlaczego nieocaleni

świat pędzi
ludzie stamtąd
są tylko wspomnieniem



2.

przebiłam się przez milczenie
zamieniona w nieskończony słuch
– w opowiadaniu błysnęło życie
usłyszałam głosy

w oddali samotności nie spisanej nocy
jęk opuszczających bezbronnie swe kąty,
przyodzianych w najskromniejszy dobytek,
ratujacych ostatnie słowo bo nie życie

w pozornej ciszy o zmierzchu
przeszłam na drugą stronę
wąwozu zdarzeń
w teraźniejszość

choć dom wyludniony
wewnątrz się zazielenił,
okna bez szyb

o odmienności Kazimierza
opowiadał mi czas

smutek każdego z wybranego ludu
przygnębionego nędzą
którego tu już nie ma i nie będzie

dzień budził się powoli
spotykałam innych ludzi
pytałam o drogę, zaułek

myśli przechodziły
granicę wyobrażenia
spotkania powracającego
szukania śladów
tłumaczenia przeszłości

brama
za bramą park dusz
tu byłych
zapomnianych
nie zapomnianych

wśród zarośli i zielonego mchu
na zwietrzałych macewach
odczytać próbowałam
czyjeś imiona
czyjś czas

dolatywał mnie
zdławiony głos
podeszłam
usłyszałam
jak inni
słyszeli
widzieli
wiedzieli