Barbara łączy dwie strony swojej osobowości w jedną. To połączenie jest ciągłe, nie widać gdzie kończy się osoba doskonale radząca sobie z problemami życia a zaczyna się wrażliwa myślicielka i poetka.

Być może dlatego, że przez wiele lat żyła samotnie, Barbara rozwinęła zdolność nie tylko pokonywania trudności, ale i głębokiego spojrzenia na życie. To spojrzenie wiedzie ją do przemyśleń - bardzo osobistych, lecz w dużym stopniu i uniwersalnych. Obok pewnego ładunku smutnej zadumy, są one optymistyczne.

Te przemyślenia Barbara od lat przelewa na papier, w formie wierszy albo krótkich myśli. Wraca do nich, cyzeluje je. Są one odbiciem jej życia, pragnień i marzeń, jej rozmową z sobą. Jej życie - pisze - składa się z kropli. Kropli smutku, kropli nadziei, kropli radości. Tych kropli przybywa...

Ważną inspiracją jej myśli i twórczości poetyckiej jest przyroda, przede wszytkim stare drzewa i kolory jesieni. Chodzi na spacery, które wiodą ją do wspomnień i myśli. Powstają potem wrażliwe poetyckie obrazy drzew, jesieni, wiatru, morza i jej więzi z tym wszystkim. Barbara pisze również erotyki.

Najważniejszymi osobami w jej życiu są córka Ania i mąż Andrzej. Lubi muzykę, słowa, pisanie nie mające końca, czytanie, wszystko to, co wzbogaca intelekt i duszę; stare krzesła, stare drzewa, artystyczne tkaniny, morze, kamienie, swój Lund, podróże w nieznane, kota Findusa, fotografowanie (na które nigdy nie ma czasu), wiolonczelę (na której nie grała od lat).

Andrzej Kobos